kya hota? to pyaar hota

خارجی – ده بالا – صبح

2009-12-16T04:19:00.004+03:30

همگی به ده رسیدن ولی هنوز اتوبوس نیومده. همه دور هم جمع شدن دارام میگه:

_ خب دیگه همینجا وایستید اتوبوس میاد، من دیگه باید برم.
سلمان: ممنون آقا دارام، واقعا نمیدونیم چطور باید از شما تشکر کنیم، اگه دیروز شما رو ندیده بودیم الان معلوم نبود چه بلایی سرمون میومد.
دارام: نه بچه ها، همون چند ساعتی که باهام بودید برای من که همیشه تنهام یه دنیا ارزش داشت.
دارام با همه خداحافظی میکنه و میره. آمریتا به طرف مغازه ای میره، ایمران هم با صدای گرفته ش میگه:
_ کی بستنی میخوره؟
جنلیا: توی این هوای سرد بستنی؟!
آیشا: آره خیلی حال میده.
ایمران: پس من میرم براتون بستنی میخرم.
داخلی – ده بالا – مغازه – صبح
ایمران وارد مغازه میشه به مغازه دار میگه:
_ آقا لطفا 10 تا بستنی بدید.
آمریتا که از توی سبد کیک برمیداره صدای ایمران رو میشنوه و به طرفش بر میگرده و با تعجب میگه:
_ بستنی؟!! با این صدای گرفته ات میخوای بستنی بخوری، میدونی چقدر برای سرماخوردگیت بده؟
ایمران: فکر نمیکنم یه بستنی تأثیر زیادی داشته باشه خانم دکتر.
آمریتا: هر جور مایلی، از من گفتن.
آمریتا از مغازه خارج میشه و ایمران هم بستنی ها رو برمیداره و دنبال آمریتا میدوئه.

خارجی – ده بالا – صبح
ایمران به آمریتا میرسه و میگه:
_ باشه خانم دکتر من بستنیم رو نمیخورم فقط یه شرط داره، قبول میکنی؟
آمریتا: چون دلم نمیخواد مریضی کسی بدتر بشه، باشه قبول.
ایمران: پس حالا بستنی منم تو بخور.
آمریتا: چی؟!
ایمران: دلم میخواد بستنیم رو به دوستم بدم، مگه چیه؟
آمریتا: دوست؟!
ایمران: خودت شرط رو قبول کردی پس حالا دیگه دوستمی.

آمریتا سرش رو با تأسف تکون میده و به طرف بقیه میرن. همه در حال بستنی خوردن هستن که سهیل میگه:
_ دلم برای آقا دارام میسوزه خیلی تنهاس.
ایمران: من که توی این چند ساعت خیلی بهش عادت کردم ، فکر میکنم دلم براش خیلی تنگ بشه.
جنلیا: ای کاش میشد دوباره ببینیمش.
کاترینا: نظرتون چیه که دوباره همه با هم بیایم بهش سر بزنیم؟
عامر: خیلی خوبه، من که راضیم.
اتوبوس از راه میرسه و همه سوار میشن.

داخلی – اتوبوس – صبح
جنلیا و آفتاب کنار هم نشستن، جنلیا که از سرما میلرزه میگه:
_ آفتاب...هوا خیلی سرده، نه؟
آفتاب: حتما بستنی خوردی بیشتر سردت شده.
آفتاب کتش رو از تنش درمیاره و به جنلیا میده. جنلیا کت رو میپوشه و با خودش میگه "انگار کار دیگه ای بلد نیست". آفتاب به جنلیا میگه:
_ چیزی گفتی؟
_ نه ...نه...
جنلیا هنوز میلرزه، آفتاب لبخندی میزنه و جنلیا رو بغل میکنه.
آسین و عامر کنار هم نشستن، عامر به لبهای آسین نگاه میکنه و لبخند میزنه، آسین میگه:
_ چیه؟
عامر به آسین نزدیکتر میشه دستش رو به طرف لبهای آسین میبره در حالی که بستنی گوشه ی لبش رو پاک میکنه، میگه:
_ اینجا بستنی شده.
سلمان و کاترینا کنار هم نشستن، کاترینا سرش رو به صندلی تکیه میده و چشمهاش رو میبنده. سلمان میگه:
_ من دیشب نخوابیدم تو داری میخوابی؟
کاترینا خوابالو جواب میده:
_ خب منم دیشب نخوابیدم.
سلمان با محبت بهش نگاه میکنه و سر کاترینا رو روی شونه ش میذاره.
آیشا و سهیل کنار هم نشستن، آیشا دستهاش رو مشت میکنه و جلوی سهیل میگیره و میگه:
_ یکی رو انتخاب کن.
سهیل مشت سمت چپ رو انتخاب میکنه. آیشا لپش رو به طرف سهیل میگیره و میگه:
_ بوسم کن.
سهیل با نارضایتی میگه:
_ قبول نیست، چرا من؟ داری جر میزنی.
آیشا مشتش رو باز میکنه و کف دستهاش رو نشون میده و میگه:
_ نه خیر، نگاه کن، میدونستم میخوای بزنی زیرش کف دستم هم نوشتم. این تو بودی و اینم من.
سهیل لپ آیشا رو میبوسه.
آمریتا سوار اتوبوس میشه از کنار صندلی ایمران رد میشه، ایمران سریع میگه:
_ نرو عقبتر، جا نیست.
ایمران ساکش رو از صندلی کناریش برمیداره و میگه:
_ میتونی اینجا بشینی من مشکلی ندارم.
آمریتا میشینه و با لبخند میگه:
_ ممنون که برای دوستت جا نگه داشتی.
ایمران هم لبخندی میزنه.

خارجی – جاده – صبح
اتوبوس از کنار تابلوی "160 کیلومتر به بمبئی" میگذره.

ویدئوی پایانی داستان

پایان

داخلی - اتاق نشیمن - صبح

2009-12-12T21:20:00.002+03:30

همه در حال صبحانه خوردن هستن. ایمران سرفه میکنه، دارام میگه:

_ سرما خوردی؟
ایمران: بله.
آمریتا که سینی شیر رو روی میز میذاره، دارام بهش میگه:
_ دخترم حالا که وایستادی، لطفا برو از کشوی اول آشپزخونه قرص سرما خوردگی برای ایمران بیار.
ایمران: نه، من خودم بعد از صبحونه میرم میخورم.
آمریتا: الان میرم.
آمریتا قرص و لیوان آب رو میاره و جلوی ایمران میذاره.ایمران لبخندی میزنه و آروم میگه:
_ مرسی خانم دکتر.
آمریتا با غضب به ایمران نگاه میکنه. همه که صبحونه هاشون رو تموم کردن، به طبقه ی بالا میرن تا آماده بشن.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق وسط – صبح
کاترینا تنها توی اتاقه و ساکش رو جمع و جور میکنه. سلمان با عجله وارد اتاق میشه. کاترینا میگه:
_ زود باش، همه حاضر شدن.
سلمان سریع به طرف ساکش میره و درحالی که وسایلش رو جمع میکنه یهو میگه:
_ کاترینا... من کل دیشب رو به حرفهایی که زدی فکر کردم. حالا اگه ازت یه چیزی بخوام قبولش میکنی؟
کاترینا: چی؟
سلمان: اونو فراموش کن.
کاترینا با تعجب بهش نگاه میکنه و میگه:
_ چرا؟
سلمان با محبت به کاترینا نگاه میکنه و میگه:
_ اون هر چقدر هم خوب باشه تو نباید خودتو اسیر اون کنی... تو میتونی دوباره عاشق بشی.
کاترینا: آخه... هر چقدر میخوام فراموشش کنم بیشتر بهش فکر میکنم.
سلمان: حتی منم نمیتونم کاری کنم که اونو فراموش کنی؟
کاترینا چیزی نمیگه، سلمان با تردید به کاترینا نگاه میکنه و دستش رو میگیره، بهش نزدیکتر میشه و کاترینا رو روی دست دیگه ش خم میکنه، با محبت و عشق توی چشمهای کاترینا نگاه میکنه و کاترینا همینطور خشکش زده، سلمان میگه:
_ باشه... امتحان میکنیم، فقط برای 5 ثانیه.
کاترینا با شوق به سلمان خیره شده.
سلمان: ثانیه ی اول.
سلمان به کاترینا نزدیک میشه و با محبت پیشونیش رو میبوسه، کاترینا احساس میکنه قلبش وایستاده. سلمان توی چشمهای کاترینا نگاه میکنه و میگه:
_ ثانیه ی دوم.

سلمان گونه ی کاترینا رو میبوسه، به لبهای کاترینا نگاه میکنه و دوباره به چشمهاش نگاه میکنه خیلی آروم میگه:
_ و سه ثانیه ی بعدی.
سلمان لبهاش رو به لبهای کاترینا نزدیک میکنه، کاترینا چشمهاش رو میبنده و منتظره، سلمان با تعجب همراه با محبت به کاترینا نگاه میکنه به یاد حرفهای دیشب کاترینا میافته که میگفت " من برای اون فقط یه دوستم.... اگه به تو بگم اون میفهـ.... میفهمه". آروم و با محبت میگه:
_ میذاری دوستت داشته باشم؟
کاترینا چشمهاش رو باز میکنه و با عشقی که توی چشمهاشه به سلمان نگاه میکنه و دوباره چشمهاش رو میبنده، سلمان با محبت لبهای کاترینا رو میبوسه.

خارجی – جنگل – صبح
همه همراه دارام به طرف ده بالا میرن. ایمران کنار دارام همین طور که راه میره باهاش صحبت میکنه یهو عطسه میزنه، همین لحظه آمریتا که جلوتر تنها راه میره سرش رو به عقب برمیگردونه و به ایمران دزدکی نگاه میکنه، روش رو برمیگردونه و به راهش ادامه میده ولی با نگرانی دوباره یواشکی به ایمران نگاه میکنه. ایمران متوجه نگاه آمریتا میشه و ادای عطسه درمیاره، آمریتا دوباره برمیگرده و ایمران غافلگیرش میکنه و لبخندی بهش میزنه.

آیشا دستش رو دور بازوی سهیل حلقه کرده و خودش رو بهش چسبونده، سهیل با تعجب بهش نگاه میکنه و میگه:
_ چیه؟ یه ذره برو اون طرفتر، میخوام راه برم.
آیشا خودش رو لوس میکنه و با ناراحتی میگه:
_ حداقل بذار این چند ساعت آخر رو خوش باشیم.
سهیل در حالی که سعی میکنه دست آیشا رو کنار بزنه میگه:
_ دستم رو ول کن... ولش کن.
آیشا از سهیل جدا میشه و با ناراحتی جلو رو نگاه میکنه، سهیل لبخندی میزنه و دستش رو دور شونه ی آیشا میندازه و در حالی که بغلش کرده به راهشون ادامه میدن.

عامر و آسین در حالی که کنار هم راه میرن به آیشا و سهیل که جلوشون هستن نگاه میکنن، هر دو با لبخند به هم نگاه میکنند، عامر سرش رو پایین میندازه و دستش رو آروم به دور کمر آسین میبره، آسین که قلقلکش اومده ناخودآگاه کمی به طرف عامر میره، عامر به آسین نگاه میکنه تا میخواد چیزی بگه یهو آسین صورتش رو به طرف عامر برمیگردونه و لبهاشون به هم برخورد میکنه، هردو سریع خودشون رو عقب میکشن، آسین سرش رو میندازه پایین و با دست جلوی لبهاش رو میگیره، عامر همینطور که به آسین نگاه میکنه لبخندی روی لبهاشه.

آفتاب و جنلیا کنار هم راه میرن که جنلیا میگه:
_ به کسی نگی دیشب پیش هم خوابیدیم. اگه به گوش مامان و بابام برسه همین فردا عروسیمون رو برگزار میکنن.
آفتاب لبخندی میزنه و با شیطنت میگه:
_ باشه، تا رسیدیم به بابات میگم.
جنلیا، آفتاب رو نیشگون میگیره و با غضب بهش نگاه میکنه، آفتاب خودش رو میکشه کنار و میگه:
_ باشه، باشه، خب چرا میزنی؟ کی گفت؟
آفتاب آروم دست جنلیا رو میگیره و با شوخی میگه:
_ ولی فکر نمیکنی 5 ماه خیلی زیاده؟
جنلیا لبخندی میزنه و دست آفتاب رو محکمتر میگیره و به راهشون ادامه میدن.

سلمان و کاترینا همینطور که کنار هم راه میرن یهو سلمان میگه:
_ هی خانم عاشق پیشه تو که اینقدر ادعات میشد که نمیتونی با کسی به جز عشقت باشی حتی نتونستی برای یه لحظه هم مقابل من دووم بیاری؟
کاترینا: این تو بودی که شروع کردی، اونوقت من بودم که دووم نیاورد یا تو؟
سلمان: خب من شروع کردم، تو چرا به عشقت خیانت کردی؟
کاترینا: من خیانت نکردم، فقط عشق کسی رو که روز و شب بهش فکر می کنم رو قبول کردم.
سلمان بادی به غب غبش میده و میگه:
_ که اینطور!
کاترینا با دست آروم به بازوی سلمان میزنه و میگه:
_ بایدم به خودت افتخار کنی که دوست دختری مثل من داشته باشی.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق وسط – صبح

2009-12-09T23:21:00.003+03:30

نمایی از اتاق نشون داده میشه که بجز سهیل و آیشا هیچکس توی اتاق نیست. سهیل خوابه و آیشا کنارش نشسته، درحالی که گریه میکنه میگه:

_ تو چطور میتونی با من اینطوری کنی؟ خیلی نامردی...

سهیل که صدای گریه ی آیشا رو شنیده بیدار میشه و سریع میشینه و درحالی که هنوز خواب آلوئه میگه:
_ آیشا چی شده؟ کی چیکار کرده؟ کی نامرده؟
آیشا اشکش رو پاک میکنه و با مشت آروم به سینه ی سهیل میزنه و با بغض میگه:
_ تو... حالا که کارتو کردی، تازه میگی کی کرده؟
سهیل با تعجب میگه:
_ من چیکار کردم!!؟؟

آیشا بغضش میترکه و گریان میگه:
_ چطور به خانوادم بگم؟ آخه اونا چی درمورد من فکر میکنن؟؟!! اگه همه بفهمن من مایه ی ننگ خانوادم میشم.
سهیل با تعجب به اطراف نگاه میکنه و دستی به سرش میکشه، میگه:
_ من کردم؟! من چیکار کردم که خودم خبر ندارم؟!
آیشا: خودت رو به اون راه نزن، خیلی هم خوب میدونی چیکار کردی. هر چی داشتم ازم گرفتی، حالا میخوای بگی از هیچی خبر نداری؟
_ تو که تا دیشب اینطوری نبودی، مگه من دیشب چه غلطی کردم که تو اینطوری رفتار میکنی؟
آیشا با صدای بلندتر میزنه زیر گریه. سهیل میگه:
_ آیشا خواهش میکنم یه ذره آرومتر، من کار بدی کردم؟!
_ شاید به نظر خیلی از خانواده ها این بد نباشه ولی ... ولی این برای خانواده ی من یعنی بی عزتی.
سهیل با تعجب میگه:
_ بی عزتی؟ من؟! آخه چطور ممکنه، من که حتی یه بار هم تو رو نبوسیدم چطور میتونم تو و خانوادت رو بی عزت کرده باشم؟

سهیل با محبت دستهای آیشا رو میگیره و میگه:
_ آیشا، عزت تو، عزت منم هست. من هیچ وقت نمیتونم همچین کاری کرده باشم... آخه درست و حسابی به من بگو دیشب چیکار کردم؟!
آیشا با مظلومیت به سهیل نگاه میکنه و میگه:
_ دیشب؟؟!!!.... تو هر شب خواب منو ازم میگیری، دیگه میخوای چی رو توضیح بدم؟
_ آیشا تو حالت خوبه؟! چی داری میگی؟؟
آیشا سرش رو پایین میندازه و میگه:
_ چیزی که خوابم رو گرفته، چیزی که آرامشم رو گرفته، چیزی که فکر و ذهنم رو گرفته، چیزی که همه چیزم رو گرفته... عشق توئه، دلیل بی عزتی من عاشق بودنمه.
آیشا همینطور که گریه میکنه سهیل اشکهاش رو پاک میکنه و بغلش میکنه و میگه:
_ عشق پاک تو گناه نیست که باعث بی عزتیت بشه.... حالا که خانواده هامون اینطور فکر میکنن، من هیچ وقت نمیخوام باعث بی عزتی تو باشم.
_ حالا که ما مایه ی ننگ خانواده هامونیم بیا دیگه برنگردیم.
سهیل از آیشا جدا میشه و میگه:
_ چی داری میگی؟ ما اینهمه صبر کردیم که اونها رو راضی کنیم، فقط کافیه یه کم دیگه صبر کنی تا من رضایت هر دو طرف رو بگیرم. بیا طبق خواسته های خانواده هامون عمل کنیم بذار تا وقتی که من میام خواستگاریت دیگه همدیگه رو نبینیم.
_ داری شوخی میکنی؟
سهیل دستش رو روی دست آیشا میذاره و میگه:
_ اتفاقا الان از همیشه جدی ترم.
آیشا با عشق توی چشمهای سهیل نگاه میکنه و میگه:
_ مطمئنی؟
سهیل سرش رو به علامت مثبت تکون میده و میگه:
_ حتی اگه خواست برات خواستگار بیاد بذار بیاد، فقط بجز من قول بده به کس دیگه ای جواب بله ندی.
آیشا: اگه تو بخوای من این کار رو میکنم، من به تو ایمان دارم.
_ آیشا... به خاطر همه چیز ازت ممنونم.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق سمت راست – صبح
نمایی از اتاق نشون داده میشه که عامر در حال جمع کردن رخت خوابه و آسین از توی ساک بلوزی رو درمیاره و به عامر نشون میده و میگه:
_ عامر اینو بپوشی بهتر نیست، آخه ممکنه الان وسط جشن برسیم.
عامر به طرف آسین میاد و بلوز رو میگیره و میگه:
_ آره، رنگ روشنتر بپوشم بهتره.

آسین به طرف عامر میره، شروع میکنه و دکمه های بلوز عامر رو باز میکنه، کمک میکنه عامر بلوزش رو عوض کنه و دکمه های بلوز رو میبنده. عامر با محبت بهش نگاه میکنه، دستش رو میگیره میبوسه ومیگه:
_ مرسی.
آسین با خجالت سرش رو پایین میندازه، عامر ساک روبرمیداره و لپ آسین رو میکشه و میگه:
_ بیا بریم.

داخلی - اتاق نشیمن - صبح
همه دور هم جمع شدن فقط آفتاب و جنلیا نیستن. ایمران میگه:
_ هنوز آفتاب و نامزدش نیومدن، برای صبحانه منتظرشون بمونیم.
دارام: ساعت 9 اتوبوس راه می افته، بهتره زودتر آماده شید.
سهیل: من میرم صداشون میکنم.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق سمت چپ – صبح
نمایی از اتاق نشون داده میشه که آفتاب و جنلیا هردو خوابن، چند ضربه به در میخوره و صدای سهیل میاد که میگه: "بچه ها خوابید، بهتره زودی بیاید. باید زودتر راه بیوفتیم." آفتاب کمی توی جاش تکون میخوره و همینطور با چشمهای بسته میشینه، به زور چشمهاش رو نیمه باز میکنه و به جنلیا نگاه میکنه و دستش رو به طرفش میبره، چشمهاش رو که به زور باز نگه داشته بسته میشه در همین لحظه جنلیا به طرف آفتاب غلت میخوره و زیر دست آفتاب خالی میشه و لیز میخوره و آفتاب می افته روی جنلیا، خودش رو کمی بلند میکنه در همین حین جنلیا که با وحشت از خواب پریده با چشمهای بسته سریع میخواد بشینه که پیشونیش محکم به پیشونی آفتاب میخوره. دوباره دراز میکشه همینطور که چشمهاش بسته س زیر لب زمزمه میکنه:
_ اَه... چه خبره؟ نکنه زلزله س؟!
جنلیا چشمهاش رو باز میکنه، آفتاب رو میبینه که روش نیمخیزه و بهش خیره شده. از تعجب چشمهاش گرد میشه و میخواد بلند بشه که آفتاب مانعش میشه و میگه:
_ وایستا... برای دیشب ممنونم.
_ چرا؟!
_ دیشب عشق زیادی بهم دادی.
_ چی داری میگی؟
آفتاب لبخندی میزنه و میگه:
_ کل دیشب منو محکم بغل کرده بودی. حالا از اینکه من بهت اعتماد کرده بودم... بگذریم، چی باعث شده بود که اونطوری منو بغل کنی؟
جنلیا با غضب به آفتاب نگاه میکنه و میگه:
_ اصلا تو اینجا چیکار میکنی؟!
_ خودت جا خالی دادی، منم... میبینی که، حالا هم میخوام تلافی کنم.
_ چی رو میخوای تلافی کنی؟ دیشبو؟!! برو کنار.
_ یعنی تو هیچی احساس نکردی؟ واقعا سرت درد نمیکنه؟
جنلیا دستی به پیشونیش میکشه و میگه:
_ آه... زود باش، زود تلافی کن.

جنلیا چشمهاش رو میبنده و منتظره، آفتاب صورتش رو به صورت جنلیا نزدیک میکنه، به لبهای جنلیا نگاه میکنه و با تردید نزدیکتر میشه اما پشیمون میشه و آروم پیشونی جنلیا رو میبوسه. در همین لحظه جنلیا یهو قلبش فرو میریزه و چشمهاش رو باز میکنه و با تعجبی همراه با محبت به آفتاب خیره میشه. آفتاب سریع خودشو عقب میکشه و میشینه و میگه:
_ ببخشید.
جنلیا با دستپاچگی میخواد بلند بشه که آفتاب دستش رو میگیره و میگه:
_ لطفا یه لحظه بشین، میخوام چیزی بهت بگم.
جنلیا میشینه و با گیجی به آفتاب نگاه میکنه. آفتاب میگه:
_ ناراحت شدی؟
_ تو نامزدمی.
_ فقط چون نامزدتم؟!
_ خب....
_ یعنی فکر میکنی الان مجبوری؟
جنلیا سرش رو پایین میندازه. آفتاب سرش رو خم میکنه و به صورت جنلیا نگاه میکنه و میگه:
_ مجبوری؟
جنلیا با تردید میگه:
_ تو چی؟
آفتاب با آرامشی که توی چشمهاش داره به چشمهای جنلیا خیره میشه و میگه:
_ من دوست ندارم از روی هوس یا اجبار با کسی رابطه ی رمانتیک داشته باشم، حتی اگه اون همسرم باشه.
جنلیا اشک در چشمهاش حلقه میزنه و میگه:
_ پس، تو...
آفتاب با محبت میگه:
_ دوستت دارم.
جنلیا احساس میکنه تمام بدنش سست شده و ناخودآگاه آفتاب رو بغل میکنه. آفتاب میگه:
_ جنلیا!!!

جنلیا در حین اینکه از بغل آفتاب بیرون میاد لپش رو میبوسه و آفتاب با محبت لبخندی میزنه و میگه:
_ حالا میفهمم که دیشب برای چی بغلم کرده بودی... ولی وجدانم نمیذاره که بهت نگم... دیشب منم زیر قولم زده بودم، وقتی از خواب بیدار شدم دیدم منم بغلت کردم.
جنلیا سعی میکنه خنده اش رو نگه داره همین موقع آفتاب میزنه زیر خنده و جنلیا هم دیگه نمیتونه جلوی خنده ش رو نگه داره و بلند میخنده.

داخلی – اتاق نشیمن – نیمه شب

2009-12-09T02:53:00.002+03:30

آمریتا از آشپزخونه با یه لیوان آب وارد اتاق نشیمن میشه. به طرف پله های طبقه ی دوم میره در همین لحظه ایمران که از در ورودی خونه وارد میشه تا آمریتا رو میبینه به طرفش میره و از پشت دستش رو روی شونه ش میذاره، آمریتا از ترس میخواد جیغ بزنه که ایمران دستش رو روی دهان آمریتا میگیره. آمریتا با تعجب به ایمران نگاه میکنه و ایمران که دستش رو روی دهان آمریتا نگه داشته آروم بهش میگه:

_ هیــــــــــس.

آمریتا که هنوز دست ایمران روی دهانشه با صدای نا مفهومی میگه:
_ چیه؟
ایمران که متوجه نشده میگه:
_ چی؟
آمریتا همونطور تکرار میکنه:
_ چیه؟
ایمران: چی میگی؟
آمریتا دست ایمران رو کنار میزنه و با ناراحتی میگه:
_ چیه؟ چیه؟ چیه؟
ایمران: ببخشید، قرص سر درد داری؟
آمریتا: نه. سرت درد میکنه؟
ایمران: آره، هرچقدر دنبال آقا دارام گشتم پیداش نکردم، شاید اون داشت... ببخشید مزاحمت شدم.
ایمران میره و روی مبل میشینه و سرش رو با دوتا دستهاش میگیره. آمریتا با ناراحتی به ایمران نگاه میکنه و به طرفش میره جلوش می ایسته و میگه:
_ من یه راه حل خوب برای سر درد دارم.
ایمران به آمریتا نگاه میکنه و میگه:
_ چی؟
آمریتا کنار ایمران میشینه و میگه:
_ میخوای سرت رو ماساژ بدم (پاش رو نشون میده) سرت رو بذار اینجا.
ایمران با تردید و تعجب به آمریتا نگاه میکنه، آمریتا میگه:
_ به من اعتماد کن... من توی این کار فوق العاده ام، دو دقیقه ای خوبش میکنم.
ایمران: واقعا!!!؟
آمریتا سرش رو به علامت مثبت تکون میده. ایمران رو مبل دراز میکشه و سرش رو روی پای آمریتا میذاره. آمریتا هم شروع میکنه به ماساژ دادن. بعد از چند دقیقه آمریتا میگه:
_ بهتر شدی؟

ایمران با شیطنت به آمریتا نگاه میکنه بعد چشمهاش رو میبنده و میگه:
_ نه، خیلی درد میکنه.
آمریتا با نگرانی میگه:
_ نکنه سر دردت دلیل جدی داره! حتما دکتر برو. آخه سردردهای معمولی اصولا با کمی ماساژ خوب میشه.
ایمران چشمهاش رو باز میکنه و با حس مبهمی به آمریتا نگاه میکنه سریع نگاهش رو از آمریتا برمیداره و میگه:
_ نه بابا چیزی نیست، فکر کنم بهتر شدم.
ایمران میشینه و میگه:
_ ممنون.
آمریتا: دیدی گفتم دو دقیقه ای خوبت میکنم.
ایمران: پس لازمه حتما شماره ات رو بگیرم تا هر وقت سر درد گرفتم زودی بیای و خوبم کنی.
آمریتا: مگه من دکتر خصوصیتم؟
_ خب، دکترم میشی.
آمریتا پوزخندی میزنه و میگه:
_ انگار هنوز حالت خوب نشده.
آمریتا بلند میشه و داره میره که ایمران دستش رو میگیره و میگه:
_ خانم دکتر، من که اینقدر حالم بده برام نسخه نمینویسی؟
آمریتا سرش رو به حالت تأسف تکون میده و دستش رو از دست ایمران بیرون میکشه و میره. ایمران همینطور به رفتن آمریتا نگاه میکنه و با دست آروم به پیشونیش میزنه و با خودش میگه "انگار واقعا حالم خوب نیست، اینا چی بود بهش گفتم؟!!!".

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق سمت چپ – نزدیک سحر
نمایی از اتاق نشون داده میشه که آفتاب و جنلیا هر دو همدیگه رو بغل کردن و خوابن. یهو یه قطره آب روی پیشونی آفتاب می افته و آفتاب از خواب بیدار میشه ولی چشمهاش رو باز نمیکنه و همونطور پیشونیش رو پاک میکنه. دوباره یه قطره دیگه می افته ایندفعه آفتاب چشمهاش رو باز میکنه و آروم میگه:
_ اَه...

به سقف نگاهی میکنه و با خودش میگه "چه شانسی! حتما باید این سقف سر جای من چکه کنه؟". میخواد یه ذره عقبتر بره که متوجه میشه جنلیا رو بغل کرده، با تعجب به خودش میگه "چی شده؟؟؟" تا دستش رو از دور جنلیا بر میداره میبینه جنلیا هم اونو بغل کرده، با تعجب به جنلیا نگاه میکنه یواش یواش تعجب توی چشمهاش به محبت تبدیل میشه همینطور که به جنلیا خیره شده ناخودآگاه دستش رو دوباره به طرف جنلیا میبره تا میاد بغلش کنه یه لحظه مردد میشه با خودش میگه "چیکار دارم میکنم، اون به من اعتماد کرده" دستش رو عقب میبره، آروم دست جنلیا رو از دور کمرش برمیداره و کمی از جنلیا فاصله میگیره، تا چشمهاش رو میبنده جنلیا در حالی که خوابه به آفتاب نزدیکتر میشه بغلش میکنه و سرش رو روی سینه ی آفتاب میذاره، آفتاب چشمهاش رو باز میکنه و به جنلیا نگاهی میکنه و آروم میگه:
_ جنلـ...
آفتاب از گفتن منصرف میشه و دستهاش رو زیر سرش میذاره، لبخندی میزنه و چشمهاش رو میبنده.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق وسط - شب

2009-12-07T00:36:00.002+03:30

صحنه ای از اتاق تقریبا بزرگی که یه در شیشه ای به بالکن داره نشون داده میشه، دو ردیف رخت خواب پهن شده که پسرها یه طرف و دختر ها یه طرف دیگه خوابیدن و جای یکی از دختر ها خالیه. صدای رعد و برق سلمان رو از خواب بیدار میکنه، تا میاد چشمهاش رو ببنده و دوباره بخوابه سایه ی کسی رو توی بالکن میبینه با کنجکاوی نگاه میکنه متوجه میشه که کاترینا توی بالکنه، از جاش بلند میشه و آروم آروم به بالکن میره.

خارجی – بالکن خانه ی دارام – نیمه شب
کاترینا متوجه ی حضور سلمان نمیشه. سلمان میره کنار کاترینا می ایسته و میگه:
_ توی چه فکری هستی؟
کاترینا با تعجب به طرف سلمان برمیگرده و میگه:
_ تو کی اومدی اینجا؟!
سلمان با شیطنت میگه:
_ اینقدر توی فکر غرق بودی که حتی نفهمیدی من کی اومدم!

سلمان چشمهاش رو جمع میکنه و با کنجکاوی به کاترینا نگاه میکنه و ادامه میده:
_ ایممممممممم... پریم؟ نه؟!
کاترینا دست به سینه میشه و با غضب به سلمان نگاه میکنه و میگه:
_ تو که دوباره اینو گفتی.
سلمان مظلومانه میگه:
_ آخه اینکه انصاف نیست، حداقل بگو چرا درموردش حرف نزنم.
کاترینا: چرا باید درمورد کسی که به ما ربطی نداره حرف بزنیم.
سلمان: تو که توی دفترت نوشته بودی اون پسر خوبیه، پس چرا؟
کاترینا آهی میکشه و میگه:
_ ای بابا من اصلا نمیخوام عروسی کنم.
سلمان: آهــــــان، میدونی وقتی یکی اینو میگه یعنی چی؟ وقتی اینقدر قاطعانه میگی من نمیخوام اصلا عروسی بکنم یعنی اینکه، یک... عاشقی و از اینکه به طرف برسی نا امیدی، دو... از عروسی میترسی و گزینه ی آخر اینکه... ایرادی داری.
کاترینا چشمهاش رو گشاد میکنه و با تعجب به سلمان نگاه میکنه، سلمان هول میشه و سریع میگه:
_ نه، نه، نه، من میدونم، تو که ایرادی نداری. گزینه ی آخر برای تو حذفه.
کاترینا با دلخوری روش رو برمیگردونه، سلمان میگه:
_ هــــا، از عروسی میترسی. درسته؟!
کاترینا همونطور ایستاده و هیچی نمیگه، سلمان ادامه میده:
_ بهت نمیاد بترسی! واقعا میترسی؟ لولوخورخوره که نیست فقط (لحن حرف زدنش رو ترسناک میکنه) میاد جلو، بهت نزدیک میشه هی نزدیک و نزدیکتر...
کاترینا با اخم به سلمان نگاه میکنه و حرفش رو قطع میکنه و میگه:
_ خیلی داری پرو میشی، اینا چیه میگی، نیاز نیست تو این چیزها رو به من بگی خودم میدونم اصلا هم نمیترسم.
سلمان دستی به سرش میکشه و میگه:
_ نمیتونستی زودتر بگی، خب منم اینا رو بهت نمیگفتم، ندیدی صورتم مثل لبو سرخ شده بود. پس گزینه ی دوم هم خط میخوره و فقط میمونه گزینه ی اول....
سلمان مکثی میکنه و یهو با شوق میگه:
_ تو عاشقی؟!! واقعا عاشقی؟!!!
کاترینا گونه هاش سرخ میشه و سرش رو پایین میندازه تا به سلمان نگاه نکنه. سلمان میگه:
_ پس چرا زودتر بهم نگفتی؟ من میشناسمش؟

کاترینا با سر تأیید میکنه. سلمان خشکش میزنه و احساس میکنه پاهاش سست شده دستش رو به نرده ی بالکن میگیره. چند لحظه سکوتی بینشون ایجاد میشه، سلمان با خودش میگه "من چرا اینطوری شدم؟!!" خودش رو جمع و جور میکنه و با غمی توی صداش میگه:
_ اون کیه؟
کاترینا با ناراحتی میگه:
_ چه فایده ای داره که تو بدونی؟
اشک توی چشمهای سلمان جمع میشه ولی سلمان سریع سعی میکنه خودش رو کنترل کنه و میگه:
_ دوستت نداره؟
کاترینا که اشک توی چشمهاش حلقه زده سرش رو بالا میاره و به سلمان نگاه میکنه. سلمان درحالی که سعی میکنه احساساتش رو مخفی کنه میگه:
_ حالا بهم بگو ببینم اون احمق کیه؟
_ اگه بدونی کیه هیچ وقت بهش نمیگی احمق.
_ اگه احمق نبود با وجود این همه عشق تو هیچ وقت بهت نمیگفت دوستت نداره.
_ اون بهم نگفته که دوستم نداره، اون حتی نمیدونه که من دوستش دارم.
_ پس تو از کجا فهمیدی؟
_ من فکر نمیکنم اون دوست داشته باشه به من به عنوان عشقش نگاه کنه... من برای اون فقط یه دوستم.
در همین لحظه اشک از گوشه ی چشم کاترینا سرازیر میشه، سلمان با محبت اشک کاترینا رو پاک میکنه و میگه:
_ اگه فکر میکنی اون واقعا عشقت رو رد میکنه، تو میتونی با کسی که دوستت داره بهترین زندگی رو داشته باشی.
_ تو خودت راضی میشی که وقتی با کسی هستی، روز و شب به یکی دیگه فکر کنی؟
سلمان دستی به صورتش میکشه و میگه:
_ حق با توئه، ولی ... چرا به من نمیگی اون کیه؟
_ آخه... اگه به تو بگم اون میفهـ.... میفهمه.
سلمان با تعجب میگه:
_ یعنی فکر میکنی من اینقدر دهن لقم؟ بگو دیگه.
کاترینا به علامت منفی سرش رو تکون میده.
سلمان وقتی میبینه کاترینا خیلی ناراحته به شوخی بهش میگه:
_ میدونستم جنبه ش رو نداری زودی عاشقم میشی.

کاترینا هول میشه و سریع میخواد به اتاق بره که سلمان دستش رو میگیره، آهی میکشه و مشتش رو میاره بالا و انگشت اشاره اش رو باز میکنه میگه:
_ باشه، باشه، بدون شوخی... رانبیر؟...
کاترینا: من در مورد کسی که دوست دختر داره حتی فکر هم نمیکنم، اونوقت عاشق رانبیر بشم؟
سلمان انگشت بعدیش رو باز میکنه و میگه:
_ آکشی؟... اینم که زن داره، پس حذفه.
کاترینا لبخندی میزنه، سلمان انگشت بعدیش رو باز میکنه میگه:
_ نیل؟... (کمی فکر میکنه) اینم دوست دختر داشت، نداشت؟
کاترینا: داشت؟! داره.
سلمان آخرین انگشتش رو باز میکنه و کمی فکر میکنه و میگه:
_ کی مونده دیگه؟
سلمان همینطور که به انگشتش نگاه میکنه و توی فکره یهو با خودش میگه "من!!!". کاترینا در حالی که با نا امیدی به انگشت سلمان نگاه میکنه با خودش میگه "درسته من جنبه ش رو نداشتم". سلمان یهو با تعجب به کاترینا نگاه میکنه و دوباره به انگشتش نگاه میکنه. کاترینا سرش رو پایین میندازه و میره توی اتاق، سلمان درحالی که به انگشتش خیره شده با خودش میگه "من!!غیر ممکنه، شاید دارم اشتباه میکنم"

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق سمت راست - شب

2009-12-05T23:30:00.001+03:30

عامر کنار پنجره ایستاده و به آسین که روی تشک نشسته و سعی میکنه گردنبند ازدواجش رو ببنده نگاه میکنه، کنار آسین میره و میشینه و با لبخند میگه:

_ چی شده؟
آسین: شل شده، امروز نزدیک بود چندبار گمش کنم.
عامر: بذار کمکت کنم.
آسین دستهاش رو پایین میاره و با محبت به عامر نگاه میکنه. عامر به آسین نزدیکتر میشه و دستهاش رو به دور گردن آسین میبره و سعی میکنه گردنبند رو ببنده، از آسین کمی فاصله میگیره و میگه:
_ قفلش شل شده.
آسین: درست نمیشه؟
عامر: اینجا که چیزی نداریم، شاید بشه با دندونم سفتش کنم... آهان، بذار برم از آقا دارام بپرسم ببینم چیزی داره.
عامر تا میاد از جاش بلند بشه آسین دستش رو میگیره و میگه:
_ نه نرو، اگه میشه با دندونت سفتش کن.
عامر با تعجب به آسین نگاه میکنه، آسین با دستپاچگی میگه:
_ اگه اینجا تنها بمونم میترسم.
_ خب بیا با هم بریم.
_ نمیخواد شاید آقا دارام کار داشته باشه، تا الان هم خیلی مزاحم کارش شدیم.
_ راست میگی. اگه میخوای الان سفتش بکنم؟

آسین لبخندی میزنه و موهاش رو یه طرف جمع میکنه، عامر کمی به آسین نزدیک میشه ولی پشیمون میشه دوباره از آسین فاصله میگیره. با اینکه آسین احساس میکنه قلبش داره منفجر میشه به عامر نگاهی میکنه و با نادیده گرفتن احساسش سرش رو خم میکنه و به عامر نزدیک میشه و پیشونیش رو به شانه ی عامر تکیه میده و منتظره، ولی عامر از تعجب خشکش زده، آسین با خجالت خیلی آروم میگه:
_ نمیخوای برام سفتش کنی؟
عامر با دستپاچگی به آسین نزدیک میشه و درهمین حین که گردنبند رو با دندونش سفت میکنه آسین نفس عمیقی میکشه و چشمهاش رو میبنده یهو احساس میکنه قلبش فرو ریخت، عامر که قفل رو سفت کرده میخواد از آسین فاصله بگیره که آسین آروم آروم عامر رو در آغوش میگیره و در حالی اشک در چشمهاش حلقه زده در گوش عامر میگه:
_ دوستت دارم، خیلی دوستت دارم.
عامر ناخودآگاه آسین رو بغل میکنه، آسین یه بار دیگه احساس میکنه قلبش فرو ریخت با بغض ادامه میده:
_ لطفا منو ببخش.
عامر با تعجبی همراه با محبت میگه:
_ چیزی شده؟
آسین: من... من... من توی این دو ماه خیلی اذیتت کردم. ممنونم که منو تحمل میکنی.
عامر در حالی که اشک توی چشمهاش جمع شده با دست سر آسین رو ناز میکنه، میگه:
_ در مورد چی حرف میزنی. اگه کسی، کسی رو اذیت کرده باشه این منم که تو رو اذیت کردم، خیلی نفهم بودم که حتی احساسات زنم رو درک نکردم، حالا که فهمیدم دیگه نمیخوام بیشتراز این اذیتت کنم. میدونم با حرفهای صبحم خیلی ناراحتت کردم، لطفا منو ببخش و اونا رو فراموش کن، اینکه تو کنارم باشی برای من بسه.
عامر آسین رو از خودش جدا میکنه، دستهاش رو دور صورتش میگیره و درحالی که با محبت توی چشمهای آسین نگاه میکنه میگه:
_ من تا وقتی که تو آمادگیش رو پیدا کنی منتظر میمونم.
آسین سرش رو پایین میندازه عامر لبخند کمرنگی میزنه و میگه:
_ راستش رو بخوای منم ... منم وقتی فکرش رو میکنم میبینم زیاد آمادگیش رو ندارم. پس بیا آروم آروم پیش بریم.

آسین سرش رو بالا میاره دستهای عامر رو میگیره و پایین میاره، با خجالت به عامر نگاه میکنه، صورتش رو به صورت عامر نزدیک میکنه و چشمهاش رو میبنده، عامر آروم آروم به آسین نزدیک و نزدیکتر میشه و در همین حین آسین دستهای عامر رو محکم و محکمتر میگیره، اما وقتی عامر میخواد لباش رو روی لبای آسین بذاره یهو با صدای رعد و برق آسین چشمهاش رو باز میکنه و عامر خودش رو کمی عقب میکشه و با خجالت سرش رو پایین میندازه و دستی به سرش میکشه. آسین با هول میگه:
_ فردا باید زود بیدار شیم.
آسین توی جاش دراز میکشه و چشمهاش رو میبنده. عامر هم کنارش دراز میکشه و چند بار به آسین نگاه میکنه، نیم خیز میشه روی یه دستش تکیه میده و دست دیگرش رو کنار آسین میذاره و صورتش رو به صورت آسین نزدیک میکنه، آسین چشمهاش رو باز میکنه عامر همینطور که با محبت به آسین نگاه میکنه صورتش رو ناز میکنه و آروم میگه:
_ منم خیلی دوستت دارم.
عامر لپ آسین رو میبوسه و توی جاش دراز میکشه، چشمهاش رو میبنده. آسین به طرف عامر برمیگرده آروم دستش رو به طرف دست عامر میبره و با محبت دستش رو میگیره.

داخلی – اتاق نشیمن - شب

2009-12-03T02:12:00.002+03:30

همه دور هم جمع میشن. دارام میگه:

_ ممنون خانمها امروز خیلی زحمت کشیدین. به هر حال دیگه وقت استراحت رسید. من جاهاتون رو بالا انداختم میتونید برید بالا بخوابید.... دوتا اتاق کوچیکها رو برای شما (با دست عامر و آسین و آفتاب و جنلیا رو نشون میده) آماده کردم و اون اتاق وسطی که بزرگتره رو برای بقیه.
سلمان: ممنون، ما به شما واقعا زحمت دادیم.
همه از پله ها بالا میرن.

داخلی - طبقه ی دوم خانه ی دارام - اتاق سمت چپ - شب
آفتاب و جنلیا وارد اتاق کوچکی میشن که یه رختخواب وسط اتاق پهنه. آفتاب به طرف پنجره میره و بازش میکنه. جنلیا روی تشک نشسته و پیش خودش میگه: "وای خدا آخه چرا من اینقدر بد شانسم، چرا شب منو پیش این تنها گذاشتن" آفتاب به کنار جنلیا میاد و میشینه. جنلیا در حالی که با دهان دستهاش رو گرم میکنه به آفتاب میگه:
_ هنوز بارون میاد؟
آفتاب: آره، سردته؟

جنلیا با مظلومیت به آفتاب نگاه میکنه و سرش رو پایین میندازه. آفتاب لبخند ملیحی میزنه و میره پنجره رو میبنده و دوباره کنار جنلیا میشینه. آفتاب به جنلیا لبخند الکی میزنه و جنلیا هم لبخند الکی میزنه و با خودش میگه "پس چرا نمیگیره بخوابه؟" آفتاب به جنلیا نگاهی میکنه و با خودش میگه "انگار قصد خوابیدن نداره" به جنلیا با محبت نگاه میکنه و میگه:
_ خوابت نمیاد؟
جنلیا با خودش میگه "وای خدا چرا اینطوری نگاه میکنه؟!" سریع توی جاش دراز میکشه و چشمهاش رو میبنده. آفتاب لبخندی میزنه و بلوزش رو درمیاره در همین لحظه جنلیا که چشمهاش رو باز کرده با تعجب میگه:
_ هی چیکار داری میکنی؟ ما هنوز فقط نامزدیم.
آفتاب لبخندی میزنه و سر تا پای جنلیا رو نگاه میکنه و با خودش میگه "نامزد!!؟"، دراز میکشه و دستش رو زیر سرش میذاره، چشمهاش رو خمار میکنه و به جنلیا نزدیک میشه و جنلیا که تعجب کرده با خودش میگه "منو باش تازه فکر میکردم پسر خوبی باشه، این مردا همشون یه جورن فقط به این چیزا فکر میکنن و دنبال یه فرصتن!" در حالی که قلبش تند میزنه آب دهانش رو به سختی قورت میده و میگه:
_ گفتم که این درست نیست، ما فقط نامزدیم.
آفتاب در حالی که به جنلیا خیره شده با لحن محبت آمیز میگه:
_ چی درست نیست؟ آخه ما باید الان روی یه تشک بخوابیم، مگه خودت نگفتی ما نامزدیم؟ این برای نامزدا طبیعیه. به نظرت اگه درست نبود آقا دارام جای ما رو اینطوری مینداخت؟
جنلیا درحالی که توی فکره به آفتاب با اخم نگاه میکنه و خیلی آروم میگه:
_ واقعا!؟

آفتاب با سر تأیید میکنه. جنلیا با شیطنت لبخندی میزنه و دستش رو دور گردن آفتاب میندازه و سر آفتاب رو آروم آروم به طرف خودش میکشه، آفتاب که با تعجب به جنلیا نگاه میکنه با خودش میگه "فکر میکردم دختر خوبی باشه، انگار فقط منتظر یه اشاره ی من بود!" جنلیا و آفتاب به هم خیلی نزدیک شدن که آفتاب صدای تپش تند قلبش رو میشنوه و یهو میگه:
_ ای بابا تو چرا جدی...
جنلیا وسط حرف آفتاب پیشونیش رو محکم به پیشونی آفتاب میزنه و روش رو برمیگردونه و لحاف رو روی سرش میکشه. آفتاب لحاف رو از روی جنلیا کنار میزنه و به طرف خودش برمیگردونش، جنلیا درحالی که نفسش توی سینه اش حبس شده با تعجب به آفتاب نگاه میکنه، آفتاب که نگرانی رو توی چشمهای جنلیا میبینه دستش رو که مچ جنلیا رو محکم گرفته رو شل میکنه و میگه:
_ ببخشید.
و با جدیدت ادامه میده:
_ هه... چی فکر کردی؟ فقط داشتم باهات شوخی میکردم، چون گرمم بود بلوزم رو داشتم عوض میکردم، شاید توقع داشتی با اون بلوز کاموایی و پنجره ی بسته خوابم ببره!!؟
آفتاب یهو محکم پیشونیش رو به پیشونی جنلیا میزنه و میگه:
_ اینم تلافیش.
جنلیا با خودش میگه "چه خوبم یاد گرفته! اینم تلافیش!!!" دستش رو میزاره روی پیشونیش و مالشش میده. آفتاب بالش زیر سرش رو برمیداره و میذاره وسطشون، بلوزش رو میپوشه و دراز میکشه. جنلیا بلند میشه و بالش رو از وسطشون بر میداره و به آفتاب میده و با ناراحتی میگه:
_ نترس، نیازی به این نیست، شب بغلت نمیکنم.
آفتاب میشینه و توی چشمهای جنلیا نگاه میکنه و میگه:
_ من به تو اعتماد دارم ولی اینو برای این گذاشتم که...
آفتاب سرش رو میندازه پایین و با نا امیدی ادامه میده:
_ تو به من اعتماد نداری.
جنلیا در همین حین قلبش یخ کرده، دستش رو میذاره روی دست آفتاب و میگه:
_ اما من میتونم بهت اعتماد کنم.

با این حرف جنلیا، آفتاب سرش رو بالا میاره و هر دو برای چند لحظه در چشمهای هم خیره میشن، یهو جنلیا به خودش میاد و نگاهش رو از آفتاب برمیداره ولی آفتاب همینطور خیره مونده، جنلیا با دست به شونه ی آفتاب میزنه و میگه:
_ هی نمیخوای بخوابی؟
آفتاب با دستپاچگی سرش رو تکون میده و لبخند میزنه، جنلیا دراز میکشه و پشتش رو میکنه و یواشکی لبخندی میزنه. آفتاب به جنلیا با محبت نگاه میکنه و با خودش میگه "آخه چرا من اینطوری شدم؟!! آخه اون که منو دوست نداره... عشق یه طرفه!! غیر ممکنه. یعنی احساسات من اشتباهه؟" با ناامیدی به جنلیا نگاه میکنه، دراز میکشه و پشتش رو میکنه.

داخلی - اتاق نشیمن - عصر

2009-12-01T05:46:00.004+03:30

همه دور هم نشستن، دارام میگه:

_ بچه ها هیما همسرم، خدا بیامرزتش، خیلی زن خوبی بود، از اون موقع که اون رفت منم خیلی تنها شدم. اون همیشه منو یه نصیحت میکرد اینکه اگه تنها بودم و مهمون داشتم از بیرون غذا سفارش بدم، چون شاید خودم بتونم دستپختم رو تحمل کنم ولی بقیه هرگز. من تاحالا هیچ وقت مهمون نداشتم. اما حالا هم که دارم، بارون اومده و برق و تلفن رو قطع کرده، اگر هم وصل بود فکر نکنم کسی حاضر میشد وسط جنگل بیاد و غذا رو بده و بره. پس مجبورید دستپخت منو تحمل کنید.
عامر: خدا همسرتون رو رحمت کنه. نمیخواد شما زحمت بکشید، به اندازه ی کافی مزاحمتون شدیم.
سهیل: اِ... اِ... اِ... برای خودت چی داری میگی من خیلی گرسنمه.
عامر تا میاد صحبت کنه آسین سریع میگه:
_ خب اگه دوست دارید من میتونم غذا رو درست کنم.
عامر سریع میگه:
_ آره آسین دستپخت خیلی خوبی داره.

آسین صورتش رو به طرف عامر برمیگردونه و در حالی که لبخندی روی لبهاشه با محبت به عامر نگاه میکنه و با خودش میگه "واقعا!؟".
دارام: نه دخترم تو میوفتی توی زحمت، خسته میشی اینهمه غذا درست کنی.
جنلیا: آقا دارام نگران نباشید منم کمکش میکنم.
دارام: پس هرچیزی که پیدا نکردید به من بگید.
آیشا: باشه، حتما.
دخترا همگی با هم بلند میشن و به آشپزخونه میرن.

داخلی - آشپزخانه - عصر
همه ی دخترها وارد آشپزخانه ای که خیلی کوچکه و کمی در هم برهمه میشن، هر کسی مشغول یه کاری میشه. جنلیا بادمجان ها رو برمیداره و میگه:
_ انگار اینجا دیگه جا نیست من میرم توی اتاق بادمجونها رو پوست بکنم.
آمریتا: باشه.

داخلی - اتاق نشیمن - عصر
جنلیا از آشپزخانه بیرون میاد و یه گوشه ی اتاق میشینه و کارش رو شروع میکنه. آفتاب با تردید از جاش بلند میشه و به طرف جنلیا میره، کنارش میشینه جنلیا به آفتاب نگاه میکنه و لبخندی میزنه و آفتاب با ناراحتی سرش رو پایین میندازه میگه:
_ متأسفم.
جنلیا با کنجکاوی میپرسه:
_ برای چی؟
آفتاب توی چشمهای جنلیا نگاه میکنه و میگه:
_ من نباید اون شعر رو میخوندم، من این حق رو ندارم که حتی توی بازی اونو برات بخونم. ببخشید که ناراحتت کردم.
جنلیا با تعجب به آفتاب نگاه میکنه و میگه:
_ من ناراحت نیستم.
آفتاب در حالی که به زمین خیره شده، با حلقه ی نامزدیش که توی انگشتشه بازی میکنه و میگه:
_ آخه وقتی آخر شعر اون حرف رو زدی فکر کردم ناراحت شدی، باهام قهر کردی.
جنلیا: قهر!؟
آفتاب: آهان وقتی رابطه ای درکار نیست چطور میتونه قهری وجود داشته باشه.
جنلیا مات و مبهوت به آفتاب نگاه میکنه و با تردید میگه:
_ وقتی دو نفر با هم همسفر میشن مطمئنا با هم رابطه ای دارن. من فکر میکنم این حق همسفرم بود که اونو برام بخونه.

آفتاب با محبت به جنلیا خیره میشه، جنلیا با تعجب به آفتاب نگاه میکنه و با کنجکاوی میگه:
_ به چی نگاه میکنی؟
آفتاب یه دفعه نگاهش رو از جنلیا برمیداره و درحالیکه دستش رو به سرش میکشه میگه:
_ هیچی...
آفتاب سرش رو میندازه پایین و بلند میشه و میره. جنلیا در حالی که به آفتاب نگاه میکنه با خودش میگه "نمیدونم چرا بعضی موقع ها احساسم بهش عوض میشه" به حلقه ی نامزدیش نگاهی میکنه و لبخند ملیحی میزنه.

داخلی - اتاق نشیمن - شب
همه کنار هم نشستن و درحال شام خوردن هستن. دارام همینطور که با لذت میخوره میگه:
_ واقعا ممنون، خیلی وقت بود که غذایی به این خوشمزگی نخورده بودم، درست از وقتیکه هیما منو تنها گذاشت. یادش بخیر ما اولا همش سر غذاهای سوخته با هم دعوا میکردیم آخه اون خیلی بچه بود فقط چهارده سالش بود و من بیست سال داشتم.هردومون هم بچه بودیم و چیزی از زندگی سر درنمیاوردیم. کسی هم نبود که بهمون یاد بده.

سهیل: پس خونواده هاتون بهتون کمک نکردن؟
دارام: نه، اونا پیش ما نبودن، به خاطر اینکه با ازدواجمون مخالف بودن متأسفانه ما فرار کرده بودیم. (سهیل و آیشا نگاهی به هم میکنن و سهیل یه چشمک میزنه و آیشا بازوی سهیل رو نیشگون محکمی میگیره) چون هیچ بزرگتری رو برای راهنمایی نداشتیم اوایل زندگی خیلی برامون سخت بود اما در حین سختی شیرین بود. حتی اون تا یه هفته بعد از ازدواجمون از من دوری میکرد (عامر در حالی که توی فکره و به حرفهای دارام گوش میده به آسین خیره شده) منم بهش گفتم پس چرا اینطوری میکنی؟ مگه منو دوست نداری؟ بعد شده بودم مثل بچه ها اونو خیلی اذیت کردم آخه من اصلا به این فکر نمیکردم که یه دختر از این چیزا بترسه (آسین به عامر نگاه میکنه ولی وقتی متوجه نگاه عامر میشه نگاهش رو میدزده عامر با تأسف با خودش میگه" من چه احمقی هستم، چرا تا به حال به این فکر نیافتاده بودم". دارام ادامه میده) و اینو خیلی دیر فهمیدم اون خیلی صبور بود با اینکه من اونهمه اذیتش کرده بودم اما اون شکایتی نمیکرد.
دارام که به بشقاب غذاش خیره شده به خودش میاد و میگه:
_ چرا امروز اینطوری شدم؟! نمیدونم چرا اینا روبه شما گفتم! ببخشید خیلی سرتون رو درد آوردم.

کاترینا: وای نه آقا دارام خاطراتتون خیلی قشنگه.
دارام: واقعا!! فکر میکردم فقط برای خودم جالب باشه.

مدتی بعد از شام پسرها دور هم نشستن که دارام از پله ها پایین میاد و میپرسه:
_ دخترها کجان؟
سهیل: اونا دارن ظرفهای شام رو میشورن.
دارام: عجب مردهای بی انصافی! اونا شام رو پختن خب شما هم ظرفها رو می شستید.
ایمران: وای نگید تو رو خدا الان میان میگن شما بقیه ش رو بشورید.
دارام: تو یکی خودت باید بقیه ی ظرفها رو بشوری، پس سریع بدو بگو خانمها بیان اینجا، بدو.
ایمران: واقعا!!!
دارام: سریع باش پسر صداشون کن.
ایمران سرش رو پایین میندازه و به طرف آشپزخانه میره.

داخلی – راهروی آشپزخانه - شب
ایمران تا میخواد وارد آشپزخانه بشه یهو به آمریتا که از در آشپزخانه بیرون میاد برخورد میکنه و پولک لباس آمریتا به لباس ایمران گیر میکنه، ایمران دستش رو به طرف یقه ی آمریتا میبره تا میاد گره رو باز کنه، آمریتا با اخم بهش نگاه میکنه و سریع دست ایمران رو کنار میزنه. ایمران میگه:
_ اوه، متأسفم.

ایمران درحالی که خنده اش گرفته دستهاش میبره بالا مثل حالت تسلیم شدن و دستهاش رو دور از آمریتا نگه میداره آمریتا تا سرش رو پایین میاره پیشونیش محکم به چونه ی ایمران میخوره. آمریتا درحالی که میگه "ببخشید" سرش رو بالا میاره نزدیکه لبهاشون بهم برخورد کنه که ایمران سریع سرش رو کمی عقبتر میکشه آمریتا درحالی که مات و مبهوته مظلومانه به ایمران خیره شده، ایمران به اطراف نگاه میکنه و میگه:
_ بازش نمیکنی؟
آمریتا به خودش میاد و با دستپاچگی سعی میکنه گره رو باز کنه ولی تلاشش بی فایده س. ایمران درحالی که لبخندی روی لبهاشه یواشکی به آمریتا که سرش پایینه نگاه میکنه دست آمریتا رو میگیره و کنار میکشه با لحنی آروم میگه:
_ لطفا یه لحظه اجازه بده.
ایمران گره رو باز میکنه و لبخند میزنه، آمریتا با خجالت بهش نگاه میکنه. همین موقع دارام از راه میرسه و میگه:
_ ایمران هنوز اینجایی؟! به خانمها نگفتی بیان پیش من؟
ایمران با هول میگه:
_ الان میگم.
دارام: نمیخواد خودم بهشون میگم. آمریتا خانم شما برید توی اتاق نشیمن منم الان بقیه رو صدا میکنم.
آمریتا سرش رو به علامت مثبت تکون میده و میره. ایمران هم میخواد بره که دارام دستش رومیگیره ومیگه:
_ ای شیطون اینهمه ما رو منتظر گذاشتی پس بگو گرم صحبت شده بودی.
ایمران سرش رو از خجالت پایین میندازه و میگه:
_ نه بابا، فقط اتفاقی به هم برخوردیم.
دارام با دست به پشت ایمران میزنه و میگه:
_ باشه پسرم برو برو.

ساعت 4 بعد از ظهر

2009-11-18T22:58:00.003+03:30

عامر و آسین و دارام به بقیه میرسن، همه با تعجب به دارام نگاه میکنن. عامر میگه:
_ این آقا نگهبان جنگله، من کل ماجرا رو براش تعریف کردم.
سلمان: ما چطور میتونیم از اینجا بریم مومبای؟
دارام: باید برید ده بالا، فردا اونجا اتوبوس میاد. فقط من الان نمیتونم ببرمتون باید توی خونه ام نگهبانی بدم.
آفتاب: پس ما فردا چطور پیداتون کنیم؟
دارام کمی فکر میکنه و میگه:
_ شما میخواید توی این سرما اینجا بمونید؟!
ایمران: خب، چاره ی دیگه ای نداریم.
دارام: چرا؟! بیاین بریم خونه ی من به اندازه ی کافی جا داره، بعد فردا صبح هم میبرمتون ده بالا.

عامر: نمیخوایم مزاحم شما بشیم.
دارام: چه مزاحمی؟! من یه پیر مرد تنهام، تازه شما باشید از تنهایی هم درمیام. زودی وسایلتون رو جمع کنید بریم.
همه وسایلشون رو جمع میکنن، آتش رو خاموش میکنن و به طرف خانه ی دارام راه می افتن.

داخلی - خانه ی دارام - عصر
همه وارد خانه ی دارام میشن که از چوب ساخته شده سمت راست اتاق شومینه ای قرار داره که جلوش یه دست مبل چیده شده و سمت چپ پله هایی به طبقه ی دوم داره، دارام در حالی که شومینه رو روشن میکنه، میگه:
_ ببخشید که خونه م اینقدر ریخت و پاشه (پله ها رو نشون میده) طبقه ی بالا سه تا اتاق هست که می تونید اونجا لباساتون رو عوض کنید. اگه خسته اید میتونید استراحت هم بکنید.
سلمان: ممنون.
آمریتا به طرف شومینه میره و میگه:
_ من همرام لباس ندارم اینجا می ایستم لباسهام خشک میشه.
ایمران: منم لباس نیاوردم پس منم کنار شومینه میمونم.
بقیه به طبقه ی بالا میرن و دارام به طرف آشپزخونه میره. آمریتا میگه:
_ آخیش بلآخره فردا میرسیم مومبای. فکر کنم به ثبت نامم برسم.
ایمران: میخوای دانشگاه ثبت نام کنی؟

آمریتا: آره، خدا رحم کرد. اگه نرسم برام خیلی بد میشه.
ایمران: منم نمیدونم الان دیگه برای کار قبولم کنن یا نه.
آمریتا: امیدوارم قبولت کنن.
دارام با یه سینی قهوه وارد اتاق میشه، به طرف ایمران و آمریتا میاد، بهشون تعارف میکنه و میگه:
_ شما منو یاد خودم و زنم انداختین، آخه ما برای اولین بار که اینجا اومدیم همینطوری خیس شده بودیم کنار این شومینه نشستیم تا خشک بشیم. شما با هم چه نسبتی دارید؟
ایمران و آمریتا با نگاهی متحیر به هم نگاه میکنن. آمریتا میگه:
_ ما با هم... (مکث میکنه)
ایمران میگه:
_ نسبتی نداریم.
دارام: من فکر کردم شما هم با هم همسفرید.
ایمران: بخوایم یا نخوایم با هم همسفر هستیم.
دارام میخنده و میگه:
_درسته.
آمریتا با حس مبهمی به ایمران خیره شده، ایمران به طرف آمریتا بر میگرده و در حالی که دستی به موهاش میکشه لبخندی میزنه.

داخلی - راهرو - طبقه ی دوم خانه ی دارام - عصر
نمایی از یک راهرو که سه در داره نشان داده میشه، در اتاق وسطی باز میشه و سلمان از اتاق بیرون میاد، همین موقع در اتاق سمت چپ باز میشه و کاترینا بیرون میاد، کاترینا حواسش نیست با سلمان قهره به سلمان لبخندی میزنه و میگه:
_ این لباس رو از کی گرفتی؟ تو که اینقدر خوش سلیقه نبودی!
سلمان با تعجب به کاترینا نگاه میکنه و تا میاد بخنده، کاترینا اخمی میکنه و با دست به پیشونیش میزنه و یواش میگه:
_ اه یادم رفته بود.
کاترینا روش رو از سلمان برمیگردونه میخواد بره، سلمان سریع جلوی راه کاترینا می ایسته و با التماس میگه:
_ کاترینا یه لحظه صبر کن میخوام باهات حرف بزنم.
کاترینا خیلی خشک میگه:
_ از جلوی راهم برو کنار میخوام برم.
سلمان: فقط برای دو دقیقه، خواهش میکنم، فقط دو دقیقه، حتما باید بهت بگم.
کاترینا با بی میلی میگه:
_فقط دو دقیقه زود باش.
سلمان: به چی قسم بخورم باورت بشه، من قصد فضولی نداشتم، فقط همون یه تیکه به چشمم خورد.
کاترینا: اینا که همون حرفهای تکراریه.
سلمان: معذرت میخوام، خواهش میکنم ببخشم.... (کاترینا با غضب بهش نگاه میکنه) ای بابا، چرا اینطوری نگاه میکنی من قسم میخورم دیگه از این غلطا نکنم، فقط دیگه قهر نباش.
کاترینا کمی فکر میکنه و درحالی که دلش برای سلمان سوخته میگه:
_ یه شرط داره، اینکه دیگه از پریم حرف نزنی.
سلمان: دیگه از پریم حرف نزنم؟ یعنی میخوای جواب رد بهش بدی؟!
کاترینا: تو که داری درموردش حرف میزنی، انگار شرط رو قبول نداری.
کاترینا میخواد بره که سلمان جلوش رو میگیره و میگه:
_ باشه باشه، شرطت قبول.

سلمان یه چشمک میزنه و یه بوس هوایی برای کاترینا میفرسته، کاترینا با تعجب نگاه میکنه و میگه:
_ این چی بود؟
سلمان یه لحظه مکث میکنه بعد سریع میخنده و میگه:
_ تأثیر سهیله.
کاترینا با مشت محکم به بازوی سلمان میزنه و میگه:
_ نمیدونستم سهیل اینقدر مؤثره! همین دیروز بود که میگفتی از این کارا خوشت نمیاد.
سلمان درحالی که بازوش رو گرفته با تعجب به کاترینا نگاه میکنه و میگه:
_ من گفتم جلوی جمع خوشم نمیاد، ما که الان جلوی جمع نیستیم.
کاترینا طلبکارانه میگه:
_ هی آقا اگه میخوای چیزی یاد بگیری حداقل درست یاد بگیر، تو باید این کارا رو برای دوست دخترت بکنی نه من. بیا بریم پایین.
سلمان درحالی که دنبال کاترینا از پله ها پایین میره غرغر کنان میگه:
_ بد نمیگی ها، من چرا دارم خودم رو برای تو هدر میدم! همه ی اینا رو برای دوست دختر خوشگلم نگه میدارم....
کاترینا که سعی میکنه حس حسودیش رو مخفی کنه، وسط حرف سلمان میگه:
_ اینقدر غر نزن، آخه کی ازت خواست؟
سلمان به شوخی آهی میکشه و روش رو از کاترینا برمیگردونه.

ساعت 2 ظهر

2009-11-13T22:18:00.003+03:30

نمایی از پناهگاه نشون داده میشه که هرکسی یه گوشه نشسته. آفتاب کنار جنلیا نشسته متوجه میشه که جنلیا سردشه، کتش رو درمیاره و به جنلیا میده و میگه:

_ اگه سردته اینو بپوش.
آفتاب رو به بقیه ی میگه:
_ میگم الان هرچی به شب نزدیکتر میشیم هوا سردتر میشه، ای کاش یه جوری میتونستیم آتش روشن کنیم.
ایمران: چوبهایی که برای ناهار جمع کرده بودیم و اضافه مونده بود رو من آوردم.
سهیل: خوبه حواست بود، اگه بارون بند نیاد بدون آتش یخ میزدیم.
آمریتا: پس هرموقع نیازمون به آتش ضروری شد روشن کنیم، برای اینکه چوبهامون تموم نشه.

سهیل کنار آیشا میشینه ولی آیشا به سهیل حتی نگاه هم نمیکنه و کتابی که توی دستشه رو باز میکنه و میخونه. سهیل توی یه تیکه کاغذ مینویسه "خیلی دوستت دارم" و لای کتاب آیشا میذاره، آیشا نگاهی به ورق میکنه و پاره ش میکنه و میندازه دور، سهیل توی یه کاغذ دیگه مینویسه "بدون تو نمیتونم زندگی کنم" و دوباره لای کتاب آیشا میذاره، و آیشا دوباره به ورق نگاهی میکنه و دور میندازه. سهیل آهی میکشه و توی کتاب آیشا مینویسه "هنوز از دستم ناراحتی؟" آیشا خودکار رو از دست سهیل میگیره و مینویسه "خودت چی فکر میکنی؟" سهیل یه چشمک میزنه و بوس هوایی برای آیشا میفرسته و میگه:
_ دوست دخترا و پسرا که از دست هم ناراحت نمیشن، زن و شوهرا از دست هم ناراحت میشن.
در همین حین آسین که حرف سهیل رو میشنوه با غم به عامر نگاهی میکنه و سرش رو پایین میندازه و به فکر فرو میره. سهیل خودش رو به مظلومیت میزنه و به آیشا میگه:
_ تو که ناراحت نیستی؟ هستی؟! اگه هستی پس کیه منی؟... ز...
آیشا وسط حرف سهیل نیشگونش میگیره و با غضب میگه:
_ بازم که اینو گفتی!
سهیل: اِ... تو که ناراحت نیستی پس اونم نیستی....
آیشا: تو که از دست من ناراحت نیستی؟
سهیل: مگه من شــــــــــــوهـ...
آیشا وسط حرف سهیل دستهاش رو به حالت خفه کردن دور گردن سهیل حلقه میکنه و سهیل ادای مردن درمیاره و سرش رو روی شونه ی آیشا میزاره، آیشا دو بار شونه ش رو بالا میندازه ولی سهیل بلند نمیشه، ایندفعه آیشا لپ سهیل رو بوس میکنه و سهیل بلند میشه دستهای آیشا رو با محبت میگیره و میگه:
_ مهم نیست که مردم چی میگن، مهم نیست که ما با هم چه نسبتی داریم، مهم اینه که ما بدون هم نمیتونیم زندگی کنیم.
کاترینا: راستی آیشا میتونم یه سوال خصوصی ازتون بپرسم؟
آیشا: آره.
کاترینا: شما توی نگاه اول عاشق شدین؟
آیشا: نه، ما اول با هم دوست بودیم بعدش... عاشق هم شدیم.

سهیل: آره بابا، آیشا با هیچ پسری دوست نمیشد. من با دوستام شرط بسته بودم که باهاش دوست میشم. بعد از کلی دنبالش دوییدن آخر سر هم مجبور شدم بهش بگم که من شرط بستم تو رو خدا باهام دوست شو. آیشا هم دلش سوخت و گفت به دوستام دروغکی بگم دوست شدیم و بعد به خاطر اینکه جلوی دوستام ضابلو نشه که باهم دوست نیستیم مجبور شد که چند بار باهامون گردش بیاد، همین شد که خودش باهام دوست شد. بعد چند وقت نمیدونم چطور شد که بهش گفتم دوستت دارم.
ایمران: چه جالب، دوستی که مجبوری بوده آخرش هم به عشق تبدیل شده.
سلمان: آره من خیلی ها رو میشناسم که اینطوری ازدواج کردن.
سهیل: تو رو خدا شانس ما رو میبینید مثلا اومده بودیم برای یه بارم که شده بدون هیچ دقدقه ای بگیم، بخندیم، زیرنور شمع شام خوشمزه بخوریم، حالا باید کل شب رو زیر نور ماه بشینیم.
آفتاب و جنلیا یهو با هم میگن:
_ شا...
آفتاب به جنلیا نگاهی میکنه و میگه:
_ اول تو بگو.
جنلیا: وای شام خوردن زیر نور شمع خیلی رمانتیکه، من خیلی دوست دارم. (رو به آفتاب) حالا تو بگو من حرفم تموم شد.
آفتاب: منم همینو میخواستم بگم.
جنلیا با محبت به آفتاب نگاه میکنه و لبخند میزنه. ایمران میگه:
_ نه بابا اینقدر تعریفش رو نکنید، وقتی زیر نور شمعی چطور میخوای ببینی که چی داری میخوری؟
آمریتا: آقا ایمران راست میگه توی تاریکی حتی چهره ی همدیگه رو هم نمی بینید، چطور به این میگید رمانتیک؟
سلمان: آره بابا این مسخره بازیها دیگه چیه؟
کاترینا: منم زیاد دوست ندارم اما برای بعضی وقتا قشنگه.
عامر: ولی به نظر من اگه الان آتش روشن نکنیم چند دقیقه بعد همگی از اینی که میگید رمانتیکتر میشیم.
همه میخندن و سهیل چشمکی میزنه و میگه:
_ پس نمیخواد اصلا روشنش کنیم.
آفتاب: واقعا هوا داره خیلی سرد میشه بهتره آتش رو روشن کنیم.
آتش رو روشن میکنن و همه دورش جمع میشن. عامر با چوبی که توی دستشه سعی میکنه آتش رو روشن نگه داره که یهو انگشتش به تیکه ی داغ چوب میخوره و میسوزه، خیلی آروم میگه "آخ" و آسین که کنارش نشسته متوجه میشه و سریع انگشت عامر رو میگیره و برای خنک کردنش توی دهنش میکنه، عامر با تعجب به آسین نگاه میکنه. سهیل میگه:
_ های های ... های های...
آسین که از کار خودش تعجب کرده سریع دست عامر رو رها میکنه و با خجالت بلند میشه و از جمع دور میشه. عامر سریع دنبال آسین میره. آسین پشت درختی می ایسته، احساس میکنه تمام بدنش یخ کرده در حالی که لبخندی روی لبهاشه چشمهاش رو میبنده. عامر به آسین میرسه تا دستش رو روی شونه ش میذاره، آسین احساس میکنه یهو تمام بدنش گرم شده، چشمهاش رو باز میکنه وقتی عامر رو میبینه سرش رو پایین میندازه. عامر همینطور که به آسین خیره شده آروم دستش رو از روی شونه ش بر میداره و میگه:
_ خیس شدی، الان سرما میخوری بیا بریم.
عامر تا برمیگرده بره آسین دستش رو میگیره، عامر با تعجب به طرف آسین برمیگرده و آسین با شوقی که توی نگاهش داره همینطور به عامر نگاه میکنه و میخواد چیزی بگه اما مکث میکنه، عامر با نگاهی منتظر به چشمهای آسین خیره شده، آسین کمی دست عامر رو شلتر میگیره و میگه:
_ من... دوستت دارم.

عامر تپش تند قلبش رو احساس میکنه، مات و مبهوت به آسین نگاه میکنه و میگه:
_ پس...
آسین با خجالت سرش رو پایین میندازه و با تردید به سمت عامر میره. عامر همینطور گیج به آسین نگاه میکنه، ناگهان صدای مردی رو میشنون که میگه:
_ هی شما توی این بارون وسط جنگل چیکار میکنید؟
هر دو به طرف صدا برمیگردن و مرد پیری رو میبینن، اون مرد نزدیک تر میاد و میگه:
_ من دارام هستم نگهبان جنگل، از دور دیدم که از این اطراف دود بلند میشد فکر کردم درختی آتش گرفته، شما ندیدید؟
عامر: ما یه ذره اون طرفتر آتش روشن کردیم شاید دود اونو دیدید.
دارام: وقتی داشتید از اینجا میرفتید آتش رو که خاموش کردید حتما روش رو با خاک بپوشونید.
عامر: ما توی جنگل گم شدیم، شما میتونید به ما کمک کنید؟
دارام: گم شدید؟ چطوری؟
عامر ماجرای گم شدنشون رو تعریف میکنه و سه نفری به طرف بقیه میرن.

ساعت 12:30 ظهر

2009-11-08T21:38:00.004+03:30

جنلیا و آفتاب به بقیه میرسن و سهیل میگه:

_ چه به موقع رسیدید. زود وسایلتون رو بردارید باید یه جایی رو پیدا کنیم.
آفتاب: ما تو راه یه جایی رو دیدیم برای اینکه زیر بارون خیس نشیم خوب بود.
سهیل: پس بهتره بریم همونجا.
همه باهم راه می افتن تا به اون پناهگاه میرسن.

ساعت 12:45 ظهر
همه زیر سقفی که توسط تورفتگی یه تپه ی کوچک بوجود اومده نشسته اند. بارون همینطور تندتر و تندتر میشه. عامر میگه:
_ انگار این بارون قصد تموم شدن نداره.
سهیل: من یه فکری دارم، برای اینکه سرگرم بشیم و زمان برامون زودتر بگذره هر کسی آهنگ مورد علاقه ش رو روی کاغذ بنویسه و قرعه کشی میکنیم بعد هرکسی با همسفرش آهنگی که براشون در میاد رو برای هم میخونن. خوبه، نه؟... (دستش رو میبره بالا و ادامه میده) من که راضیم. (دست ایمران که کنارش نشسته رو میبره بالا و میگه) اینم که راضیه.
سهیل به آفتاب با التماس نگاه میکنه و آفتاب هم سرش رو به علامت مثبت تکون میده. سهیل به سلمان و عامر چشمک میزنه و میگه:
_ شما هم که راضین، نه؟
سلمان با تردید میگه:
_ آره، خوبه.
کاترینا با ناراحتی آه میکشه. عامر به آسین نگاهی میکنه و میگه:
_ اگه همه راضین منم راضیم.
سهیل باخوشحالی میگه:
_ فکر نمیکنم خانمها هم از اینکه کسی براشون آواز بخونه بدشون بیاد.
آیشا رو به سهیل میگه:
_ ما توی جنگل زیر بارون گیر افتادیم اونوقت تو به فکر آواز خوندنی؟!
سهیل: اگه خودمون رو اینطوری سرگرم نکنیم پس تو بگو چیکار کنیم؟
آیشا: خب.... (مکث میکنه)
جنلیا: آیشا، آقا سهیل راست میگه.
آیشا شونه هاش رو بالا میندازه و با بی میلی میگه:
_ باشه شروع کنید.
ایمران: خوب منم با گیتار براتون آهنگش رو میزنم.
هرکسی روی ورق اسم آهنگ مورد علاقه ش رو مینویسه تا میکنه و به سهیل میده. سهیل میره جلوی آیشا میشینه و میگه:
_ اول از همه خودم میخوام بخونم (ورق ها رو توی مشتش جلوی آیشا میگیره و ادامه میده) حالا یکیشو بردار.
آیشا برمیداره و توی ورق رو میخونه:
_ آهنگ هی شونا از فیلم تارا رام پام.
سهیل ورقها رو میریزه توی دست جنلیا و دست آیشا رو میگیره و همینطور که بلندش میکنه میخونه:
_ تومهی بتا تو هوگا (تو باید بدونی) توم هی په مه فیدا هو (که من برات فدا میشم)
درحالی که سهیل آیشا رو بزور میرقصونه ادامه میده:
_ تومهه هه جب سه چاها (از وقتی که تو رو خواستم) هواو مه اورتا هو (توی هوا پرواز میکنم)
آیشا دست سهیل رو ول میکنه و روش رو بر میگردونه و سهیل با صدای بلندتر شعر رو ادامه میده:
_ توم هی مری هر پل مه (تو در هر لحظه ی من هستی) توم آج مه توم کل مه (تو در امروز، تو در فردایی)
سهیل دست آیشا رو میگیره به طرف خودش میکشه و ادامه میده:
_ هی شونا هی شونا (ای عشقم، ای عشقم)
آیشا پوزخندی میزنه و میخونه:
_ تومهی بتا تو هوگا (تو باید بدونی) که مره دیل مه کیا هه (که توی دل من چیه) چلو کاهه دتی هو (بیا، بذار بگم) گبی نهی جو کاها هه (چیزی که هرگز نگفتم) توم هی مری هر پل مه (تو در هر لحظه ی من هستی) توم آج مه توم کل مه (تو در امروز، تو در فردایی) هی شونا (ای عشقم)
آیشا درحالی که با آرنج محکم به شکم سهیل میزنه با غضب ادامه میده:
_ هی شونا (ای عشقم)
سهیل درحالی که شکمش رو گرفته با محبت به آیشا نگاه میکنه و میخونه:
_ توم جو غصا بی کرو تو موجه پیاری لگتاهه، جانه کیو (وقتی تو عصبانی هستی هم من احساس میکنم عاشقتم، نمیدونم چرا)
آیشا سرش رو با تأسف تکون میده و میخونه:
_ مه تو جو بی کاهو تومهه اقرار لگتاهه، جانه کیو (هر چیزی که من میگم فکرمیکنی یه اقراره، نمیدونم چرا)
سهیل دستش رو میذاره روی شونه ی آیشا و میخونه:
_ چورو بی یه ادا پاس آ که ذرا (این ادا و اصول رو ول کن کمی بیا نزدیک) بات دیل کی کویی که دو نا (کمی از دل حرف بزن)
سهیل همینطور که بیت آخر رو میخونه انگشتش رو روی قلبش میذاره و تا میخواد انگشتش رو روی قلب آیشا بذاره، آیشا با غضب به دست سهیل نگاه میکنه، سهیل متوجه نگاه آیشا میشه و انگشتش رو دوباره روی قلب خودش میذاره و به آیشا خیره میشه و میخونه:
_ هی شونا هی شونا (ای عشقم، ای عشقم)
آیشا درحالی که به مسخره به سهیل اشاره میکنه میخونه:
_ ساری دنیا کو چور که منه چاها هه اک تومهه (تمام دنیا رو ول میکنم که من فقط تو رو میخوام)

سهیل دستهاش رو دور گردن آیشا حلقه میکنه و با جدیت به چشمهای آیشا خیره میشه و میخونه:
_ منه زندگی سه مانگا هه تو صرف مانگا هه اک تومهه (من اگه چیزی از زندگی بخوام فقط تو رو میخوام)
آیشا سرش رو پایین میندازه و با بغض میخونه:
_ آب ایسی چاه مه (حالا در این خواسته) آب ایسی راه مه (حالا در این راه) زندگی پر مره توم هو نا؟ (تمام زندگی با منی، نیستی؟)
آیشا با تأسف به سهیل نگاه میکنه و میره میشینه و همه براشون دست میزنن.

لینک دانلود شوء سهیل و آیشا

سهیل به طرف سلمان میره و میزنه روی شونه ش و میگه:
_ حالا نوبت شماس.
سلمان ورقها رو از جنلیا میگیره و روبه روی کاترینا میشینه و میگه:
_ یکی بردار.
کاترینا برمیداره و با ریتم و کنایه میخونه: {آهنگ کیا هوآ توجه از تومکو نا بول پاینگی}
_ کیا هوآ توجه؟ (تو چت شده؟)
سلمان در حالی که با دست قلبش رو نشون میده میخونه:
_ بیچن دیل هو رها (قلبم بیقرار شده)
کاترینا: کیو هوآ پالا؟ (چرا اینطور شده؟)
سلمان شونه هاش رو بالا میندازه میخونه:
_ موجکو نهی کوچ پتا (من چیزی نمیدونم)
کاترینا سعی میکنه به سلمان نگاه نکنه درحالی که به اطراف نگاه میکنه میخونه:
_ ایسا بی کیا هو گیا ره؟ (این چه چیزیه که اتفاق افتاده؟)
سلمان صورت کاترینا رو به طرف خودش برمیگردونه و با دستش نگه میداره میخونه:
_ جانه موجه کیا هوآ ره (نمیدونم چه اتفاقی برام افتاده)

کاترینا گوشش رو روی قلب سلمان میزاره و میخونه:
_ ترکن بری؟ (تپش قلبت تند شده؟)
در حالی که سلمان احساس میکنه قلبش یخ کرده میخونه:
_ ترکن تو روک سی گیی (تپش قلبم انگار ایستاده)
کاترینا: ساسو کا کیا؟ (تنفست چی؟)
سلمان: ساسو بی بس مه نهی (تنفسم هم در کنترلم نیست)
کاترینا لبش رو گاز میگیره و با دست میزنه روی دست دیگه ش و میخونه:
_ آری ری ری یه کیا هوآ ره (وای وای چه اتفاقی افتاده) ووه تو نهی هو گیا ره (این نمیتونه اون باشه) کیا هوآ توجه؟ (تو چت شده؟)
سلمان به مسخره دستش رو به پیشونیش میزنه و میخونه:
_ کیتنی موشکل چوپانا (پنهان کردنش چقدر سخته)
سلمان یواشکی به کاترینا نگاه میکنه و ادامه میده:
_ اوس بی موشکل بتانا (از اون سختتر گفتن شه)
کاترینا با مشت به بازوی سلمان میزنه و میخونه:
_ دیل کی باتو کو لیکن، آپنو سه نا چوپانا (اما حرف دل رو، از نزدیکان پنهون نکن)
سلمان با لحنی جدی میخونه:
_ کهنا چاهو مه لیکن (میخوام بگم اما) کوچ کاها بی نا جائه (چیزی برای گفتن نیست)
کاترینا دو تا دستهاش رو به آسمان میگیره و میخونه:
_ روگ توم لگا جو (این دردی که گرفتارش شدی رو) اوسه رب هی بچائه (خدا ازش نجاتت بده)
سلمان به حالت درخواست چیزی دستش رو جلوی کاترینا میگیره و میخونه:
_ ایسکی دوا؟ (داروی این؟)
کاترینا: ایسکی دوا کوچ نهی (داروی این هیچی نیست)
سلمان: آب هوگا کیا؟ (حالا چی میشه؟)
کاترینا شونه هاش رو با میندازه و میخونه:
_ آری موجکو پتا هی نهی (وای من نمیدونم) آری ری ری یه کیا هوآ ره (وای وای چه اتفاقی افتاده)
سلمان: جانه موجه کیا هوآ ره (نمیدونم چه اتفاقی برام افتاده)
کاترینا دست سلمان رو میگیره و میخونه:
_ دیل کی باتو کو دیلبر جو نا همسه کاهوگی(دلبرم حرفهای دل رو اگه به من نگی) دکنا زندگی پر توم ترپته رهوگی (ببین، تمام زندگی تو افسوس میخوری)
سلمان دست دیگرش رو میزاره روی دست کاترینا که دستش رو گرفته و با محبت بهش نگاه میکنه و میخونه:
_ کونسا مور هه یه؟ (این چه نوع دگرگونیه؟) کسی یه بخودی هه؟ (این از خود بی خود شدن چیه؟) مه کاها هو؟، موجه تو کوچ خبر هی نهی هه(من کجا ام؟، خودم هم هیچ خبر ندارم)
کاترینا با حسرت به دستش که توی دستهای سلمانه نگاه میکنه و انگشتش رو روی قلب سلمان میذاره و میخونه:
_ کوچ تو خبر لو توم زارا آپنه دیل که (یه خبری از دلت بگیر)
سلمان در حالی که به چشمان کاترینا خیره شده میخونه:
_ دیل تو مرا آب پاس مری نهی (حالا دلم هم پیش خودم نیست) ترا هوآ، کیا کرو ره؟ (مال تو شده، چیکار میتونم بکنم؟)
کاترینا مات و مبهوت به سلمان نگاه میکنه ولی سریع نگاهش رو از سلمان برمیداره و سرش رو پایین میندازه، سلمان با نا امیدی به کاترینا نگاه میکنه و ادامه میده:
_ آری ری ری پیار هو گیا ره (وای وای عشق اتفاق افتاده)
سلمان خیلی سریع و نا واضح میخونه:
_ تو...سه .... پ.... هو.... ره (م... ع...ق ...و ...م)
همه با هم میگن:
_ هی هی صبر کن چی داری میخونی؟
سلمان: من چه میدونم بیت آخرش چیه!
کاترینا: ای بابا شعر به این راحتی خودم میخونم.... توجسه هی پیار هوگیا ره (من عاشق تو شدم)
کاترینا این بیت رو چند بار تکرار میکنه و در حالی که اشک توی چشمهاش حلقه زده لبخندی میزنه و میگه:
_ تموم شد دیگه.
کلوز آپی از سلمان نشون داده میشه که سلمان به کاترینا نگاه میکنه و روی این تصویر بیت " توجسه هی پیار هوگیا ره (من عاشق تو شدم)" پخش میشه.

لینک دانلود شوء سلمان و کاترینا

آفتاب که کنار جنلیا نشسته ورقها رو جلوی جنلیا میگیره، جنلیا میگه:
_ من برنمیدارم، خودت بردار.
آفتاب: نه من برنمیدارم تو بردار.
جنلیا: گفتم که من برنمیدارم.
آیشا: چرا اینقدر تعارف میکنید، اصلا خودم براتون انتخاب میکنم.
آیشا یه ورق از توی دست آفتاب برمیداره و بازش میکنه نگاهی به ورق میکنه و لبش رو گاز میگیره و با شیطنت و ریتم میخونه:
_ زارا زارا کیس می کیس می کیس می (یه ذره بوسم کن)
آفتاب و جنلیا با تعجب به آیشا نگاه میکنن و جنلیا میگه:
_ من این شعر رو نمیخونم، هر کی نوشته خودش بخونه.
آیشا با موزیگری میگه:
_ انگار آقا آفتاب نوشته.
آفتاب: نه منم این شعر رو نمیخونم.
آیشا ورق رو به دست آفتاب میده و میگه:
_ ای بابا شوخی کردم آهنگ موجه حق هه از ویواه رو بخونید.
جنلیا: چه جالب همونیه که خودم نوشتم.
آفتاب یه نگاه به ورقی که توی دستشه و یه نگاه به جنلیا میکنه و میگه:
_ ولی فکر کنم این ورق رو من نوشتم.
جنلیا ورق رو از آفتاب میگیره، نگاهش میکنه و میگه:
_ آره من با خودکار مشکی نوشته بودم، ولی اینکه آبیه.
آفتاب: اینو من نوشتم.
جنلیا با تعجب به آفتاب نگاه میکنه و آفتاب هم همینطور بهش خیره شده لبخندی میزنه و با ریتم میخونه:
_ موجه حق هه (من حق دارم) توجکو جی پر که مه دکو، موجه حق هه ( تا وقتی که قانع بشم حق دارم که به تو نگاه کنم)
جنلیا خجالت میکشه و سرش رو پایین میندازه، آفتاب همینطور که به جنلیا خیره نگاه میکنه ادامه میده:
_ بس یوهی دکتا جائو، موجه حق هه (اینکه من به نگاه کردن به تو ادامه بدم حق منه)
جنلیا با دست به شونه ی آفتاب میزنه و میخونه:
_ پیا، پیا، پیا، پیا بوله مرا جیا (محبوب، محبوب، محبوب، محبوب قلب من میگه) تومهه حق هه (تو حق داری) تومهه حق هه (تو حق داری)
جنلیا دست آفتاب رو میگیره و ادامه میده:
_ تل رهی پیگل رهی یه رات تیره تیره ( این شب آروم آروم ذوب میشه و میگذره)

آفتاب لبش رو به گوش جنلیا نزدیک میکنه و میخونه:
_ بهر رهی هه پیار کی بات تیره تیره (آروم آروم از صحبت عشق پر میشه)
جنلیا النگوهاش رو نشون میده و میخونه:
_ یه چوریا گون گونا که کیا کهه سجنا؟ (این النگوها پچ پچ میکنن، چی میگن ای یار؟)
آفتاب دست جنلیا رو میگیره و به چشمهاش خیره میشه و میخونه:
_ رات کی رات جگائو، موجه حق هه (تمام شب بیدار موندن حق منه)...
سهیل وسط خوندن آفتاب یهو با ریتم میخونه:
_ تومکو چومو تومکو چولو، موجه حق هه (بوسیدنت لمس کردنت، حق منه)
سلمان میگه:
_ ایول ایول تو درست خوندی، شاعر اشتباه گفته، اینی که تو گفتی درستشه.
آفتاب همینطور به جنلیا خیره شده. سهیل میگه:
_ واو عالی بود، خیلی عالی بود.
جنلیا سرش رو پایین میندازه و با ناراحتی و آروم به آفتاب میگه:
_ تو حق داری.
آفتاب با حرف جنلیا به خودش میاد و با ناامیدی به جنلیا نگاه میکنه.

لینک دانلود شوء آفتاب و جنلیا

عامر به طرف آسین میره و ورقها رو جلوش میگیره، آسین میگه:
_ نه من برنمیدارم، خودت بردار.
عامر لبخندی میزنه و یه ورق برمیداره و میخونه:
_ آکوسه تونه از غلام.
سهیل: شما حتما باید با این آهنگ برقصید.
عامر: چی؟
ایمران: سهیل راست میگه، این آهنگ بدون رقصش فایده نداره.
همه با هم میگن: آسین باید برقصه از عامر هم نترسه، عامر باید برقصه از آسین هم نترسه.
عامر لبخندی میزنه و به آسین نگاه میکنه و آسین سرش رو به علامت مثبت تکون میده. هر دو بلند میشن و رو به روی هم می ایستن. آسین سرش رو پایین انداخته و با انگشتش بازی میکنه و منتظره، سرش رو بالا میاره و میبینه که عامر هم سرش پایینه و به زمین خیره شده، آسین زیر لبی و آروم به عامر میگه:
_ عامر، عامر شروع کن دیگه.
عامر به آسین نگاه میکنه و چند قدم عقب میره و دستش رو به طرف آسین دراز میکنه با ریتم میخونه:
_ آکوسه تونه یه کیا کهدیا؟ (چشمهات به من چی میگن؟) دیل یه دیوانا، ترکنه لگا (این دل دیوونه تند میتپه)
آسین دستش رو توی دست عامر میذاره و با هم میرقصن و عامر ادامه میده:
_ تنهایی مه هم میله ایسترها (ما اینطوری در تنهایی همدیگه رو میبینیم) بارش مه شعلا پرک نه لگا (با شعله ی بارون احاطه شدیم)
آسین در حالی که عقب میره میخونه:
_ تو ترپ نه لگا، مه مچل نه لگی (تو تپش تند قلبت رو احساس میکنی، من خوشحالی رو احساس میکنم)
آسین درحالی چشمهاش رو بسته میچرخه احساس میکنه چند قطره بارون روش ریخت، چشمهاش رو باز میکنه و میبینه که زیر بارونه همونجا ادامه میده:
_ بوند تن په گیری، جان مچل نه لگی (قطره بارون که میریزه روی بدنم، سر زنده میشم)
عامر به طرف آسین میره و دستش رو میگیره و در حالی که میچرخونش میخونه:
_ چا رها هه عجب سا نشا (مستی عجیبی منو تسخیر میکنه)
آسین در حالی که میرقصه میخونه:
_ توری سردی بی هه (یکمی هم سرده)

آسین به طرف عامر میره وقتی میخواد دست عامر رو بگیره دستش لیز میخوره، نزدیکه بخوره زمین که عامر خم میشه با یه دستش دست آسین رو میگیره و با دست دیگرش کمر آسین رو میگیره، توی چشمهای آسین با محبت نگاه میکنه و میخونه:
توری گرمی بی هه (یکمی هم گرمه)
آسین با نگرانی به چشمهای عامر نگاه میکنه، کمی خودش رو عقب میکشه و میخونه:
_ توری هه ببسی (یکمی مجبوری هست)
عامر دست آسین رو ول میکنه، لبخند خشکی میزنه و میخونه:
_ توری مرضی بی هه (یکمی هم رضایت)... ایسی مه هم پلا؟ (اینطوری ما چیکار میکنیم؟)
آسین شونه هاش رو بالا میندازه و میخونه:
_ کیا کره؟ تو بتا (چی کار کنم؟ تو بهم بگو)
عامر که آسین رو شل گرفته، آسین یه لحظه احساس میکنه داره میوفته یهو دستهاش رو دور گردن عامر حلقه میکنه، عامر هم آسین رو در آغوشش میگیره و بلندش میکنه، آسین سرش رو بالا میاره با خجالت به عامر نگاه میکنه و عامر میخونه:
_ جو بی هوتاهه ووه (هر چی شد همون) هونه ده دیلربا (بذار بشه دلربا)
آسین که تپش تند قلبش رو احساس میکنه با ناراحتی میخونه:
_ پاس آئو جو مه (وقتی میام نزدیکت) دیل یه درتا هه کیون؟ (چرا قلبم میترسه؟)
عامر آسین رو از آغوشش بیرون میاره، درحالی که توی چشمهای آسین اشک جمع شده به چشمهای عامر خیره میشه و ادامه میده:
_ دور جائگا تو ایسا لگتا هه کیون؟ (وقتی تو دور میری چرا اینطوری میشم؟)
عامر دستش رو دور صورت آسین میگیره درحالی که چشمهاش نمناک شده میخونه:
_ منه وادا کیا، منه لی هه قسم (من قول میدم، من قسم میخورم) عمر پر نا گبی، پیار هوگا یه کم (در تمام عمرم هیچ وقت عشقم بهت کم نشه)
عامر آروم دستهاش رو از صورت آسین برمیداره، آسین سرش رو پایین میندازه و به طرف بقیه میره، همه براشون دست میزنن، عامر هم میره میشینه.

لینک دانلود شوء عامر و آسین

سهیل میزنه پشت ایمران و میگه:
_ حالا نوبت توئه.
ایمران: من که همراه ندارم، باید تکی بخونم؟ ول کن نمی خونم.
آیشا: آمریتا هم همراه نداره، خب شما دوتا با هم بخونید.
آمریتا با تعجب به آیشا نگاه میکنه، آیشا میگه:
_ البته اگه دوست داشتید.
سهیل یواشکی به ایمران میگه:
_ نکنه صدات خیلی بده؟ (با آرنج به پهلوی ایمران میزنه و ادامه میده) ضایع نکن دیگه.
سهیل بلند میشه و دست ایمران رو میگیره و پیش آمریتا میرن، سهیل ورق ها رو میگیره جلوشون و میگه:
_ یکدومتون برداره.
آمریتا و ایمران هر دو با هم دستشون رو جلو میبرن و کاغذ برمیدارن، وقتی دستشون رو بالا میارن میبینن هر دو یه کاغذ رو برداشتن. ایمران و آمریتا به هم نگاه میکنن و لبخندی میزنن. ایمران ورق رو باز میکنه و میخونه:
_ توم سه میلنا از تره نام. آخ، من این آهنگ رو نمیتونم بزنم، ریتمش رو حفظ نیستم.
جنلیا: من بلدم. من آهنگش رو میزنم.
ایمران لبخندی میزنه و گیتار رو به دست جنلیا میده. ایمران میخونه:
_ توم سه میلنا باته کرنا برا آچا لگتا هه (دیدن تو، حرف زدن با تو خیلی خوبه)
ایمران کنار آمریتا میشینه با شونه ش به شونه ی آمریتا میزنه و ادامه میده:
_ کیا هه یه؟ کیون هه یه؟ کیا خبر؟ (این چیه؟ برای چیه؟ چه خبره؟)
ایمران دستش رو به شونه ی آمریتا تکیه میده لبخندی میزنه و میخونه:
_ ها مگر جو بی هه برا آچا لگتا هه ( آره اما هر چی هست خیلی خوبه)
آمریتا دست ایمران رو کنار میزنه و میخونه:
_ توم سه میلنا باته کرنا برا آچا لگتا هه (دیدن تو، حرف زدن با تو خیلی خوبه)
آمریتا با تعجب به سینه ی ایمران نگاه میکنه با انگشت نشونش میده و میخونه:
_ کیا هه یه؟ (این چیه؟)
تا ایمران سرش رو پایین میاره آمریتا با انگشت به بینی ایمران میزنه. ایمران پشت سر آمریتا رو نشون میده و میخونه:
_ کیون هه یه؟ (برای چیه؟)
تا آمریتا برمیگرده ایمران آروم با دست به سر آمریتا میزنه. آمریتا اخم میکنه و میخونه:
_ کیا خبر؟ ها مگر جو بی هه (چه خبره؟ آره اما هر چی هست)

لبخندی میزنه و ادامه میده:
_ برا آچا لگتا هه (خیلی خوبه)
ایمران درحالی که آمریتا رو نشون میده و میخونه:
_ تری هر اک ملاقات تری چوتی چوتی بات (هر بار دیدن تو، حرفهای کوتاه کوتاهت)
آمریتا سریع میگه:
_ تری چوتی چوتی بات تری هر اک ملاقات (حرفهای کوتاه کوتاهت، هر بار دیدن تو) این درستشه.
ایمران میخنده میخونه:
_ تری چوتی چوتی بات تری هر اک ملاقات (حرفهای کوتاه کوتاهت، هر بار دیدن تو) ترپائه موجکو لمحا لمحا ترا سات (هر لحظه لحظه با تو بودن تپش قلبم رو تند میکنه)
ایمران دست آمریتا رو میگیره و بلندش میکنه در حالی که میرقصه ادامه میده:
_ کیا هه یه؟ کیون هه یه؟ کیا خبر؟ ها مگر جو بی هه برا آچا لگتا هه (این چیه؟ برای چیه؟ چه خبره؟ آره اما هر چی هست خیلی خوبه)
آمریتا در حالی که میرقصه و به ایمران نزدیک میشه و میخونه:
_ بهکه بهکه مره دین، محکی محکی مری شام (روزم گیجه گیجه، شبم خوشبو خوشبوئه)
آمریتا میچرخه و اشتباهی به بغل ایمران برخورد میکنه، ایمران لبخندی میزنه آمریتا سرش رو پایین میندازه و در حالی که خوندنش از ریتم افتاده ادامه میده:
_ کویی آچل ته سدا مه تو لیکو ترا نام (روی پوششم برای همیشه اسم تو رو مینویسم)
آمریتا از ایمران فاصله میگیره آروم به سر خودش میزنه و میخونه:
کیا هه یه؟ کیون هه یه؟ کیا خبر؟ ها مگر جو بی هه برا آچا لگتا هه (این چیه؟ برای چیه؟ چه خبره؟ آره اما هر چی هست خیلی خوبه)
همه براشون دست میزنن و آمریتا و ایمران به هم نگاهی میکنن و لبخند میزنن و هرکدوم میرن جاشون میشینن.

لینک دانلود شوء ایمران و آمریتا

ساعت 11:05 صبح

2009-07-20T01:59:00.001+04:30

عامر و آسین از راه میرسن و سهیل که منتظر ایستاده با دیدن اون دو میگه:

_ اومدین، داشتیم نگرانتون میشدیم.
عامر در حالی که چوبها رو روی زمین میذاره، میگه:
_ ممنون که به فکر ما بودین، چیز خاصی نشده.
آسین به طرف خانمها که یه جا جمع شدن میره و عامر هم به طرف آقایون میره و به درختی تکیه میده و میشینه. سهیل که کنار عامر نشسته دستش رو روی پای عامر میزاره، عامر همینطور توی فکره و حتی متوجه دست سهیل نمیشه. سهیل وقتی میبینه اون متوجه ش نشده با شونه تنه ای بهش میزنه و با شیطنت میگه:
_ کجایی؟ خیلی توی فکری!

عامر به طرفش برمیگرده و لبخند کمرنگی بهش میزنه. سهیل ایندفعه چشمکی میزنه و میگه:
_ من به اینا گفتم ول کن نمیخواد صداشون کنیم، اینا هی گفتن نه صدا کنیم.
عامر با نگاهی مبهوت بهش نگاه میکنه. سهیل دوباره با شیطنت میگه:
_ خودت رو به اون راه نزن، چوب که کم جمع کردی، دیر هم که اومدی تازه توی فکر هم هستی. (در حالی که با شیطنت چشمک میزنه میگه) آره دیگه...
عامر وسط حرف سهیل یهو یقه ش رو میگیره و با عصبانیت میگه:
_ فکر کردی منم مثل خودتم؟!
همه به اون دو نگاه میکنن، سلمان سریع میپرسه:
_ هی رفقا اتفاقی افتاده؟
سهیل خشکش زده. عامر در حالی که یقه ی سهیل رو رها میکنه سرش رو پایین میندازه و با ناراحتی به سهیل میگه:
_ معذرت میخوام. اصلا دست خودم نبود. یهو خیلی عصبانی شدم.
سهیل دستش رو روی شونه ی عامر میذاره و میگه:
_ نه، من باید معذرت بخوام، نباید اونطوری حرف میزدم. ببخشید.
ایمران میگه:
_ ناهار حاضره.
همه دور هم ناهارشون رو میخورن. بعد از ناهار سلمان میگه:
_ از صبح راه رفتیم، موافقید اینجا یه ذره استراحت کنیم.
عامر: باشه یه ذره دیگه هم اینجا میشینیم.
همه در حال استراحت هستن که یهو پرنده ای که بالای درخته روی شونه ی جنلیا خراب کاری میکنه. جنلیا که متوجه نشده با تعجب میگه:
_ این چی بود روی من افتاد؟
آیشا: ای وای پرنده روت کثیف کاری کرده.
جنلیا: اَه... حالا چیکار کنم؟ وای خدا چه بوی بدی هم میده!
کاترینا: اگه لباس همرات داری برو عوضش کن.
جنلیا: آخه حالا اینجا چطوری لباسم رو عوض کنم؟!
آمریتا رو به جنلیا آروم میگه:
_ خب تو که نامزدت همراته میتونید با هم برید یه جایی همین اطراف بعد لباست رو عوض کنی. خوبه یکی باهاته من که هیچ کس باهام نیست اگه از این بدبختیها سرم بیاد باید چیکار کنم!
جنلیا با کمی تردید و ناچاری از جاش بلند میشه و آفتاب رو صدا میکنه و با هم میرن و به درخت بزرگی میرسن. جنلیا میگه:
_ پشت این درخت خوبه.
آفتاب: اگه بری پشت درخت که من دیگه نمیبینمت... (جنلیا با تعجب نگاهش میکنه و آفتاب سریع ادامه میده) یعنی منظورم اینه که اگه اتفاقی برات بیافته من ممکنه متوجه نشم.
جنلیا: خب من... (کمی فکر میکنه) خب با هم هی حرف میزنیم.
آفتاب با سر میگه باشه و به درخت تکیه میده. جنلیا میره پشت درخت و میگه:
_ خب شروع کن.
آفتاب با تعجب میگه:
_ چی رو؟
_ خب یه چیزی بگو دیگه.
_ آهان... بنظرت یعنی میتونیم بلآخره راهی رو پیدا کنیم برسیم خونه؟
_ ای بابا فکرای منفی نکن، ما حتما راهی که میریم به خونه میرسه.
_ ولی خدا رو شکر با آدمهای خوبی هستیم.
_ آره خیلی خونگرم هستن، مخصوصا آیشا و سهیل، بیچاره ها با این گرفتاری تازه باید به فکر این باشن که برای اینکه دیر برگشتن جواب مامان باباشون رو چی بدن.
_ خیلی بده که خانواده هاشون ناراضین. ولی به نظر من ازدواج سنتی از این لحاظ خیلی بهتره، حداقل خانواده ها راضین.
_ ولی مهم دو طرفن که میخوان با هم ازدواج کنن. نظر دختر و پسر مهمه.
_ نظر دختر و پسر مهمه ولی نظر خانواده خیلی شرطه، خانواده از عشق مهمتره، مگه نمیبینی که همین سهیل و آیشا که اینقدر همدیگه رو دوست دارن سر خانواده هاشون باهم دعواشون شده.
_ آره، دو نفر اینقدر همدیگه رو دوست دارن اونوقت خانواده هاشون اونها از هم جدا میکنن ولی دو نفر دیگه که تا حالا همدیگه رو ندیدن خانواده هاشون براشون تصمیم میگیرن که با هم عروسی کنن.
آفتاب چند لحظه مکث میکنه و جنلیا وقتی میبینه آفتاب چیزی نمیگه بلند میگه:
_ آفتاب کجایی؟
_ همینجام... ولی فکر نمیکنی که عشق میتونه بعد از ازدواج هم بوجود بیاد من فکر میکنم مادر و پدر همیشه برای بچه ش بهترین رو میخواد.
_ من نمیگم پدر و مادر بد بچه ها رو میخوان ولی چه عشقی میتونه بعد از ازدواج بوجود بیاد؟ وقتی دو نفر با هم عروسی میکنن اونوقت مجبورن با هم زندگی کنن و بعد از یه مدتی به هم عادت میکنن به این که نمیشه گفت عشق، عشق مجبوری نیست، وقتی ازدواج نکردی مجبور نیستی عاشق کسی بشی ولی اگه از کسی خوشت بیاد عاشقش میشی اما وقتی عروسی کردی مجبوری طرف رو دوست داشته باشی.
جنلیا از پشت درخت بیرون میاد و به طرف آفتاب میره و با خجالت میگه:
_ ببخشید... من نتونستم بندهای پشت لباسم رو ببندم، برام میبندی؟

آفتاب با سر میگه باشه، جنلیا چون پشت لباسش بازه با خجالت میخواد برگرده ولی آفتاب دستش رو روی شونه ی جنلیا میذاره و روبه روی جنلیا می ایسته و دستهاش رو به پشت جنلیا میبره، جنلیا با تعجبی همراه با محبت به آفتاب نگاه میکنه، آفتاب همینطور که شروع میکنه بندها رو ببنده میگه:
_ خب داشتی میگفتی.
_ آره، کسایی که به زور با هم عروسی میکنن چه رابطه ای میتونن با هم داشته باشن؟!
_ منظورت که ما نیستیم؟
جنلیا با تردید به آفتاب نگاه میکنه، آفتاب میگه:
_ پس به نظرت ما با هم چه رابطه ای داریم؟
جنلیا سرش رو پایین میندازه و خیلی آروم میگه:
_ هیچی...
آفتاب که آخرین بند هم میبنده دستهاش رو با فاصله از دور جنلیا کنار میکشه و میگه:
_ آره تو درست میگی... ما با هم هیچ رابطه ای نداریم.
یهو بارون میاد و آفتاب میگه:
_ زود باش بیا بریم.

هر دو به سمت جایی که بقیه بودن میدوئن در همین حین آفتاب که میبینه جنلیا داره خیس میشه، بارونیش رو از تنش درمیاره و بالای سر خودش و جنلیا میگیره، جنلیا با محبت به آفتاب نگاهی میکنه همین موقع آفتاب هم به اون نگاه میکنه ولی تا جنلیا نگاه آفتاب رو میبینه سرش رو پایین میندازه.

ساعت 10 صبح

2009-05-22T02:09:00.004+04:30

همه اینقدر راه رفتن خسته شدن و یه جا نشستن. آمریتا از کیفش بیسکویت در میاره و به همه تعارف میکنه. آیشا میگه:

_ وای چقدر هوس چای کردم فکرش رو بکنید با بیسکویت چه حالی میده.
آسین: تو رو به خدا نگو دلمون رو آب انداختی.
آفتاب: چای! ما یه فلاکس چای آوردیم ولی نمیدونم به تعداد برسه یا نه.
جنلیا: واو راست میگی! به هر کسی یه ذره میرسه همینشم غنیمته.
همه که چای و بیسکویت خوردن عامر میگه:
_ دستتون درد نکنه خیلی مزه داد. حالا باید یه فکری برای ناهار کنیم.
سهیل: باید دوباره بریم چوب جمع کنیم (رو به آفتاب با شیطنت ادامه میده) هنوز سیب زمینی داریم، مگه نه؟
آفتاب: بله تا دلتون بخواد سیب زمینی هست.
سلمان رو به آفتاب میگه:
_ پس شما همینجا پیش وسایل بمونید، بقیه هم برن چوب جمع کنن و حداکثر نیم ساعت دیگه اینجا باشن.
کاترینا دست آیشا رو میگیره و با هم میرن. سهیل هم وقتی میبینه آیشا با کاترینا رفت با لجبازی به سلمان میزنه و میگه:
_ بیا بریم رفیق.
و سلمان و سهیل با هم میرن. ایمران رو به آمریتا میگه:
_ با من میای؟
آمریتا در حالی که لبخندی میزنه سرش رو به علامت مثبت تکون میده و با هم راه می افتن و عامر و آسین هم از طرف دیگه ای میرن. آسین همینطور که راه میره و چوب جمع میکنه زیر لب با ریتم زمزمه میکنه:
_ مره رنگ مه رنگینه والی (یکی هست که در رنگهای من رنگینه) پری هو یا هو پریون کی رانی؟ (تو پری هستی یا ملکه ی پریها؟) یا هو مری پریم کاهانی (یا داستان عشق منی)...
عامر از پشت دستش رو روی شونه ی آسین میذاره و آسین به طرفش برمیگرده و عامر شروع میکنه به خوندن:
_ مره سوالون کا جواب دو (به سوالهای من جواب بده) دو نا (بده)...
عامر دست آسین رو میگیره و با هم میرقصن و همینطور عامر به خوندنش ادامه میده:
_ کیون هو توم شرمایی هویی سه؟ (چرا تو اینقدر خجالت میکشی؟)...
عامر آسین رو میچرخونه و روی دستش خم میکنه و در حالی که توی چشمهای آسین خیره شده ادامه میده:
_ لگتی هو کوچ کبرایی هویی سه (انگار از یه چیزی نگرانی)...
عامر همینطور که توی چشمهای آسین خیره شده ناخودآگاه یواش یواش خوندنش از ریتم می افته و هر کلمه رو آرومتر و شمرده تر از کلمه ی قبلی میگه:
_ تلکا هوآ سا آچل کیون هه؟ (این همه پوشش برای چیه؟) یه مره دیل مه هلچل کیون هه؟ (این غوغای دل من برای چیه؟)...

عامر همینطور که به لبهای آسین نگاه میکنه آروم آروم بهش نزدیک میشه، آسین در حالی که با چشمهای هراسانش به چشمهای مشتاق عامر خیره شده تمام بدنش یخ کرده و اینقدر ضربان قلبش تند شده که احساس میکنه تمام دنیا دارن صدای ضربان قلبش رو میشنون، ناخودآگاه دستش رو یکمی از توی دست عامر بیرون میکشه. عامر که اضطراب آسین رو احساس میکنه، خیلی آروم دست آسین رو رها میکنه و همینطور که با نا امیدی به آسین نگاه میکنه چند قدم به عقب میره و به آسین پشت میکنه و با مشت آروم به تنه ی درخت میکوبه. آسین توی جاش میخکوب شده و اشک توی چشمهاش حلقه زده. عامر سرش رو به مشتش که روی تنه ی درخته تکیه میده، آهی میکشه و آروم در حالی که غمی توی صداش هست میگه:
_ چیه؟ تو چته؟

آسین ساکت وایستاده و هیچی نمیگه. عامر به طرف آسین برمیگرده وقتی میبینه آسین داره گریه میکنه به طرفش میره و شونه هاش رو میگیره تکون میده و با صدای تقریبا بلندی میگه:
_ چرا هیچی نمیگی؟
آسین همینطور که به عامر نگاه میکنه اشکهاش بیشتر و بیشتر میشه. عامر با دیدن اشکهای آسین بیشتر عصبانی میشه و با ناراحتی میگه:
_ گریه نکن، آخه چرا گریه میکنی؟ مگه چی شده؟
عامر آروم دستش رو میبره دور صورت آسین و با آرامش و محبت ادامه میده:
_ اگه چیزی هست به منم بگو.

آسین بازم چیزی نمیگه. عامر چند قدم به عقب میره و در حالی که عصبانیتش رو کنترل میکنه دستش رو مشت میکنه و کف دست دیگرش میکوبه. آسین همینطور که اشکهاش رو پاک میکنه میشینه و به درخت پشتش تکیه میده. عامر نفس عمیقی میکشه و میگه:
_ نمیخوای بگی؟ (عامر دستی به سرش میکشه) میدونی با این هیچی نگفتنت هزارتا فکر توی ذهن من میاری؟ (کمی سکوت میکنه و ادامه میده) من غریبه ام، نه؟ (با بغض ادامه میده) آره غریبه ام.
عامر با ناراحتی به آسمون نگاه میکنه و با تأسف سرش رو تکون میده. نگاهی به آسین که ساکت نشسته و سرش رو پایین انداخته میکنه به طرفش میره و آروم رو به روش میشینه. با چشمانی پر از التماس به آسین نگاه میکنه و میگه:
_ دو ماهه باهم عروسی کردیم ولی تو حتی نمیذاری من بهت نزدیک بشم. آخه چرا؟! (کمی مکث میکنه) من دو ماهه که صبر کردم که شاید خودت دلیلش رو بگی. (بلندتر ادامه میده) آخه این چیه که من حق ندارم بدونم؟
وقتی عامر میبینه آسین هنوز سرش پایینه دستش رو زیر چونه ی آسین میبره و صورت آسین رو بالا میاره و میگه:
_ به من نگاه کن. نکنه من حتی ارزش نگاه کردن هم ندارم.
آسین توی چشمهای عامر نگاه میکنه، عامر همینطور که با التماس توی چشمهای آسین خیره شده ادامه میده:
_ میدونی با این رفتارت من چی فکر میکنم؟... من فکر میکنم که تو منو دوست نداری.
آسین سرش رو پایین میندازه و عامر با آرامش دستهای آسین که هنوز سرده و میلرزه رو میگیره و میگه:
_ خواهش میکنم بگو... منو از این سردرگمی در بیار... (با بغض ادامه میده) اگه کس دیگه ای رو دوست داری بگو من اصلا ناراحت نمیشم. فقط خواهش میکنم بگو.
آسین با ناراحتی از جاش بلند میشه و میره تا چوبها رو جمع کنه ولی عامر دستش رو میگیره و رو به روش می ایسته و میگه:
_ کجا میری؟ دارم باهات حرف میزنم.
عامر به آسین نزدیکتر میشه و ادامه میده:
_ با این کارات ثابت میکنی که حتی حرفهام هم برات ارزشی نداره.

اشک توی چشمهای آسین حلقه میزنه و صورتش رو برمیگردونه. عامر دور آسین دور میزنه و از پشت لبهاش رو به گوش آسین نزدیک میکنه و آروم در گوشش میگه:
_ آخه چرا با خودتو من اینطوری میکنی؟ (عامر دست آسین رو میگیره و میاره بالا) نگاه کن دستهات داره میلرزه (همینطور که دست آسین توی دستهاشه، دستش رو به طرف قلب آسین میبره و روی قلبش میذاره) حس کن تندتر از همیشه میزنه (صورت آسین رو با دستش به طرف خودش بر میگردونه) ببین رنگت مثل گچ سفید شده (به چشمهای آسین نگاه میکنه) این نگرانی که توی چشمهاته برای چیه؟
آسین درحالی که بغض گلوش رو گرفته و اشک از چشمهاش جاریه میگه:
_ خواهش میکنم ... ادامه نده.
عامر پشتش رو میکنه و از آسین دور میشه، چشمهاش رو میبنده و روی زمین زانو میزنه و رو به آسمون با صدای بلند میگه:
_ خدایا... من همیشه ازت یه همراه میخواستم سه ماه پیش وقتی اونو دیدم فکر کردم همراهم رو بهم دادی ولی الان از همیشه تنهاترم. خدایا اگه اون برای کس دیگه ایه چرا اونو جلوی راه من گذاشتی؟... مگه من چیکار کردم که لایق عشق اون نیستم...

آسین میاد جلوی عامر میشینه و دستش رو روی لبهای عامر میگیره در همین حین عامر چشمهاش رو باز میکنه و آسین با التماس بهش میگه:
_ تو رو به خدا اینطوری نگو.(در حالی که اشکهاش رو پاک میکنه ادامه میده) من نمیخواستم اذیتت کنم. من نمیخواستم اینطوری بشه (کمی مکث میکنه) اصلا دست خو...
در همین حین صدای سهیل که عامر و آسین رو صدا میکنه حرف آسین رو قطع میکنه.
عامر دستی به صورتش میکشه و میگه:
_ وای به کلی یادم رفته بود برای چی اومدیم اینجا، ما که اصلا چوب جمع نکردیم.
هر دو از جاشون بلند میشن و چوبهایی که جمع کرده بودن رو برمیدارن و سریع به طرف بقیه برمیگردن.

ساعت 7:15 صبح

2009-05-19T21:05:00.003+04:30

همه راه میافتن. کاترینا که کنار سلمان راه میره آیینه ش رو از کیفش درمیاره و خودش رو نگاه میکنه و درحالی که موهاش رو مرتب میکنه سلمان با شیطنت میگه:

_ ای بابا اینقدر به آیینه خیره شدی آیینه خجالت کشید ولی تو از رو نرفتی.
کاترینا: اگه آیینه با نیم نگاه من خجالت میکشه پس بیچاره هر روز صبح با 6 ساعت نگاه خیره ی تو حتما آب میشه میره توی زمین.
سلمان یهو روی شونه ی کاترینا رو نشون میده و میگه:
_ آخه اینو نگاه کن چه خوشگله.
کاترینا به شونه ش نگاهی میکنه و سنجاقک بزرگی رو میبینه از ترس چشمهاش رو میبنده و جیغ بلندی میکشه همه به طرف کاترینا برمیگردن و سلمان سریع با دست سنجاقک رو پر میده، ولی کاترینا همینطور داره جیغ میزنه و با صدای لرزون به سلمان میگه:
_ رفت؟! رفت؟!
سلمان: نه نرفته خیلی دوستت داره بهت چسبیده.
کاترینا بازم جیغ میزنه و میگه:
_ تو رو خدا برش دار، کمکم کن، خــــــــــــــدا
آمریتا بهش میگه:
_ نترس کاترینا رفته.
کاترینا چشماش رو باز میکنه و با غضب به سلمان نگاه میکنه. سلمان چشمهاش رو گشاد میکنه و با تعجب کنار پای کاترینا نشون میده و میگه:
_ چه مارمولک گنده ای!
کاترینا دوباره جیغی میکشه و سریع میپره توی بغل سلمان. سلمان دستش رو دور کاترینا حلقه میزنه اما حس متفاوتی بهش دست میده و احساس میکنه که قلبش تندتر میزنه، دستش رو از دور کاترینا برمیداره و کمی از کاترینا فاصله میگیره.

با اینکه هنوز قلبش تند میزنه سعی میکنه خودش رو آروم نشون بده و آروم به پیشونی کاترینا میزنه و میگه:
_ دیوونه، شوخی کردم، مارمولک کجا بود؟ هر کی بهت مارمولک نشون بده میپری بغلش، بیچاره پریم اگه بدونه...!
کاترینا: به اون پریم بدقیافه چه ربطی داره؟
سلمان: خب قیافه ی اون که مهم نیست به قول خودت بچه ها به تو میرن پس چه اهمیتی داره؟
_چی؟ به قول من؟! من کی همچین حرفی به تو زدم؟
سلمان هول میشه و با دستپاچگی میگه:
_ خودت گفتی یادت نیست؟
_ من اینو به تو نگفتم ولی فکر کنم قبلا این رو گفتم اما نه به تو.
کاترینا کمی فکر میکنه و یهو با تعجب میگه:
_ توی دفترم، آره توی دفترم نوشتم... اما... (کاترینا با کنجکاوی به سلمان نگاه میکنه) اما تو از کجا میدونی؟!
سلمان از خجالت سرش رو پایین میندازه.

کاترینا با عصبانیت میگه:
_ واقعا که خجالت هم داره، تو به چه اجازه ای دفتر خصوصی منو خوندی؟ (با بغض ادامه میده) ازت انتظار نداشتم.
سلمان با ناراحتی میگه:
_ داری اشتباه میکنی...
_ من اشتباه نمیکنم، اشتباه رو تو کردی، نباید این کار رو میکردی...
کاترینا روش رو برمیگردونه و میره. سلمان دست کاترینا رو میگیره و میگه:
_ وقتی دفترت افتاد زمین خیلی اتفاقی چشمم بهش خورد وگرنه من اصلا قصد فضولی نداشتم...
کاترینا با عصبانیت دست سلمان رو کنار میزنه و کنار آمریتا میره، در حین راه رفتن آمریتا چشمش به یه درخت عجیب میخوره به کاترینا میگه:
_ کاترینا میای یه عکس ازم کنار اون درخته بندازی؟
کاترینا با بی حالی و بی میلی میگه:
_ ببخشید من الان اصلا حوصله ندارم.
همینطور که اینو میگه به ایمران که از کنارشون رد میشه نگاهی میکنه و رو به ایمران میگه:
_ ایمران یه لحظه میای یه عکس از آمریتا بندازی؟
ایمران نگاهی به کاترینا و آمریتا میکنه و میگه:
_ بله حتما.
آمریتا مبایلش رو به ایمران میده و کنار درخت می ایسته و ایمران ازش عکس میندازه، ایمران و آمریتا به طرف هم میرن و ایمران در حالی که گوشی رو به طرف آمریتا گرفته میگه:
_ ببین این خوبه؟
آمریتا نگاهی میکنه و میگه:
_ ممنون خیلی خوبه.
ایمران در حالی که سرش رو پایین انداخته میگه:
_ دوربینش 5 مگا پیکسله، نه؟
_ آره چطور مگه؟
_ تنظیمش نکردی؟
_ نه، متأسفانه بلد نیستم.
ایمران کمی مکث میکنه و بعد میگه:
_ میخوای بهت یاد بدم؟
_ ممنون، زحمت می افتین.
_ نه بابا، چه زحمتی!
ایمران و آمریتا راه میافتن و در حین راه رفتن ایمران به آمریتا توضیح میده که چطور دوربین مبایلش رو تنظیم کنه. آمریتا از ایمران میپرسه:
_ ببخشید میتونم یه سوال ازتون بپرسم؟
_ بله بپرسید.
_ شما از مبایل خیلی میدونید این شغلتونه؟

ایمران لبخندی میزنه و میگه:
_ نه، راستش من مهندس کامپیوترم، درباره ی مبایل هم تا حدودی میدونم.
_ وای خوش به حالت از همه چیز سر در میاری.
ایمران سرش رو پایین میندازه و میگه:
_ ممنون (به آمریتا نگاه میکنه و ادامه میده) حالا من میتونم یه سوال ازتون بپرسم؟
_ بله.
ایمران همینطور که به آمریتا نگاه میکنه میپرسه:
_ پاتون چطوره؟ دردش خوب شده؟
آمریتا به ایمران نگاهی میکنه و با خنده میگه:
_ این که دوتا سوال شد.

هر دو با هم میخندند، ایمران همینطور که میخنده میگه:
_ خب شما به یکیش جواب بده.
آمریتا دستش رو جلوی دهنش میگیره همینطور که میخنده سرش رو پایین میندازه و میگه:
_ ممنون خوبه.

ساعت 7 صبح

2009-04-08T18:41:00.002+04:30

همه به کنار آبشار میرسن. سهیل هنوز نشسته و توی فکر غرقه. آفتاب بهش نزدیک میشه و یواش هلش میده و سهیل از فکر بیرون میاد و میگه:

_ اِ... شما هم اومدین.
_ کجا بودی شیطون؟ تو چه فکری بودی؟ میگن عاشقی بد دردیه ها... خوبه من عاشق نیستم.
سهیل با تعجب میپرسه:
_ عاشق نیستی؟ پس نامزدت؟!
_ آدما همیشه با عشق ازدواج نمیکنن. همه مثل تو خوشبخت نیستن که عاشق باشن.
_ ولی خودت گفتی بد دردیه. اونوقت آدم چطور میتونه با یه همچین درد بدی خوشبخت باشه؟
_ درد بدیه، ولی شیرینه مگه نه؟
_ آره شیرینه، حتی وقتی که باهات دعوا کنه و بهت بی محلی کنه.
_ چیه؟ چه غمناک حرف میزنی، دعواتون شده؟ ولی خودتو ناراحت نکن میگن دعوا نمک زندگیه، باهات آشتی میکنه.
عامر و ایمران و سلمان میان پیش آفتاب و سهیل، عامر میگه:
_ شما دوتا اینجا نشستید بهم چی میگید؟
سهیل: میگن دعوا نمک زندگیه؟ نه؟
سلمان: اوه، اوه... سهیل از چی حرف میزنی؟ دعوا!
سهیل: دعوا! دعوا که چیزی نیست، ای کاش مسئله فقط دعوا بود... از فقط عاشق بودن خسته شدم، از اینکه هرکسی بهمون میرسه میگه "شما با هم چه نسبتی دارید" و ما هم فقط باید بگیم "عاشقیم" خسته شدم، از ملاقاتهای یواشکی خسته شدم...
عامر: آخه چرا مامان و بابات ناراضین؟
سهیل: فقط چون با من دوسته.
ایمران: همین؟!
سهیل: متأسفانه. اونا حتی حاضر نیستن آیشا رو ملاقات کنن.
آفتاب: یعنی تاحالا ندیدنش؟!!
سهیل: آره.
سلمان: توی خانواده تون تاحالا دختر و پسری باهم دوست نبودن؟
سهیل: نه.
عامر: پس حتما با دوستی دختر و پسر مخالفن.
سهیل: مشکل ما هم همینه.
سلمان: اصلا خانوادت دختری مثل آیشا رو قبول دارن؟ البته با نادیده گرفتن اینکه با تو دوسته.
سهیل: صد البته، فقط اگه ببینن و بشناسنش، حتی اگه آیشا مخالف باشه، که خدا رو شکر این یکی به نفع ماس اون راضیه، خانوادم هزار بار میرفتن خواستگاری تا جواب بله رو بگیرن. ولی بدبختی من اینجاس که اونا نمیخوان حتی باهاش آشنا بشن.

ایمران: تا حالا عکسشم ندیدن؟ اگه اینطوره، خب خیلی ساده یه جا اتفاقی ببرتشون تا با آیشا رو به رو بشن. اینطور که گفتی اونا اگه ندونن آیشاس ازش خوششون میاد. و بعد از ازدواج بهشون بگید که شما دوتا با هم دوست بودید.
عامر: اوه... اینکه اتفاقی همدیگه رو ببینن خیلی ایده ی خوبیه. ولی اگه بعد از ازدواج قضیه ی دوستی رو بهشون بگید دوباره دید منفیشون بر میگرده. شما باید بهشون بفهمونید که دوستی شما بد نیست.
سلمان: خب، میشه سهیل توی قضیه ی آشنایی آیشا با خانواده ش نباشه. یعنی اینکه یه زمانی رو جور کنه که خانواده ش آیشا رو ببینن و مقدمه ی دوستیشون فراهم بشه. بعد اینطور که سهیل گفت اونا خودشون آیشا رو بهت پیشنهاد میدن اونوقت تو میتونی بگی که این دختری که دارید بهم پیشنهاد میدید همون دوست خودمه. اینطوری اگه بازم بخواد دیدشون نسبت به آیشا عوض بشه اونقدر عوض نمیشه. دیگه به این فکر نمی افتن که شما قصد گول زدن اونا رو داشتید.
سهیل: ایول...من نمیدونستم از دیروز تا حالا چهارتا مشاور به این خوبی دم دستم هستن، وگرنه زودتر مشکلم رو میگفتم. آدرس خیاطی مامان آیشا رو بهشون بدم آخه آیشا هم اونجا کار میکنه. اینطوری بهتره هم خانواده ها با هم آشنا میشن هم میفهمن که آیشا خیلی دختر خوبیه.
آفتاب: فکر خوبیه ولی باید آدرس رو یکی بغیر از تو بده. مثلا کسی که باهاش راحتی و میدونی که اون این قضیه رو مخفی نگه میداره، بهش بگی و اون آدرس رو بهشون بده.
سهیل: درسته... گره ی این مشکل پیش خواهرمه.
ایمران: امیدوارم این راه حل بتونه مشکل رو حل کنه.
عامر: اینقدر سرگرم حرف زدن شدیم یادمون رفت، باید خودمون رو به یه جایی برسونیم تا به بمبئی بریم.
عامر رو به خانمها میگه:
_ بیاید وسایلاتون رو بردارید باید زودی راه بیافتیم
همه به طرف ساکهاشون میرن جنلیا که ساکش کنار ساک آفتابه، خم میشه و ساکش رو بر میداره تا بلند میشه سرش به سر آفتاب میخوره، آفتاب میخنده و میگه:
_ ببخشید.
جنلیا با اخم بهش نگاه میکنه و طلبکارانه میگه:
_ فقط همین... من تو رو زدم، حالا تو باید تلافی کنی.
_ یعنی چی؟! من باید چیکار کنم؟!
_ ای بابا چرا نمیگیری؟! وقتی من تو رو زدم تو هم باید منو بزنی و تلافیش رو در بیاری.
آفتاب دستی به سرش میکشه و با تعجب نگاهی به جنلیا میکنه و توی دلش میگه "ای خدا،این چه مسخره بازیه! آخه جلوی مردم، آخه مردم چه فکری میکنن! چه گیری افتادم" جنلیا چشمهاش رو بسته و منتظره و آفتاب با بی میلی آروم صورتش رو به طرف جنلیا میبره به جنلیا نگاهی میکنه و با تأسف سرش رو تکون میده و پیشونیش رو یواش به پیشونی جنلیا میزنه در همین حین یک لحظه احساس میکنه که تمام قلبش یخ کرده. جنلیا چشمهاش رو باز میکنه میبینه آفتاب در حالی که لبخندی روی لب داره بهش خیره شده جنلیا با خجالت سرش رو پایین میندازه و لبخندی میزنه.

همه ساکهاشون رو برمیدارند و حاضرن. سلمان میگه:
_ خب، حالا خلاف جریان آب بریم یا موافقش؟
سهیل: خب من که میگم موافقش بریم شاید باهامون موافقت شد. ما که هر جا میریم مخالف زیاد داریم پس بهتره خودمون دیگه مخالف چیزی نباشیم.
عامر: از شوخی بگذریم، موافق بریم بهتره.

ساعت 6 صبح

2009-02-08T17:42:00.006+03:30

هوا تازه روشن شده و بارون نم نم میباره. همه خوابن و ایمران هم نشسته خوابش برده، ولی آیشا توی جاش نیست. آیشا دوان دوان به طرف سهیل میاد و سهیل رو تکون میده و میگه:
_ سهیل، سهیل بلند شو ببین چی پیدا کردم.
سهیل پشتش رو میکنه و میگه:
_ اه... خودت تنهایی بخور من نمیخوام.
آیشا محکم به پشت سهیل میزنه و میگه:
_ چی رو تنهایی بخورم علفها رو؟ بلند شو ببین چی میخوام بهت نشون بدم.
سهیل همین طور که چشمهاش بسته س بلند میشه و میشینه، آیشا نیشخندی میزنه و با دستهاش شونه های سهیل رو میگیره و تکونش میده و میگه:
_ چشمات رو باز کن، البته میدونم وقتی اونجا رو ببینی دیگه نمیخوای چشمات رو ببندی.
آیشا با سماجت دست سهیل رو میگیره و میبره. به کنار آبشاری میرسن، آیشا می ایسته، دست سهیل رو رها میکنه و درحالی که دستهاش رو باز کرده و میچرخه میگه:
_ ببین اینجا چقدر خوشگله، مطمئنم قبول داری که اینجا ارزش بیدار شدن رو داشت.
سهیل با حیرت به اطراف نگاه میکنه و با شیطنت میره کنار آیشا دستش رو میذاره روی شونه ی آیشا و میگه:
_ اینجا خوشگله؟! خوشگل ندیدی به این میگی خوشگل.
آیشا با حسادت میگه:
_ بدون من کجا رفته بودی که خوشگلتر از اینجا بوده؟؟
سهیل: جا چیه، من یه کسی رو میشناسم که زیبایی هیچ چیز به زیبایی اون نمیرسه.
آیشا با کنجکاوی میپرسه:
_ کی؟!

سهیل با آرامش میگه:
_ پدربزرگ خدا بیامرزم همیشه میگفت یه خوشگل بیشتر توی دنیا وجود نداره، اونم مامان بزرگم بود. بابام همیشه میگه یه خوشگل بیشتر توی دنیا وجود نداره، اونم مامانمه. منم میگم یه خوشگل بیشتر توی دنیا وجود نداره اونم... (کمی مکث میکنه) اونم زنمه.
آیشا یهو داد میزنه:
_ زنت؟!!!
سهیل با تعجب به آیشا نگاه میکنه و میگه:
_ آره دیگه، زنم.
_ اگه زن داری چرا دنبال من راه افتادی؟
_ دنبال زنم راه نیافتم پس دنبال کی راه بیافتم؟
آیشا اخمی میکنه و با ناراحتی میگه:
_ اصلا از این شوخی ها خوشم نمیاد.
_ای بابا شوخی چیه؟ من جدی جدی گفتم.
_ آقا رو باش، هنوز هیچی نشده زنم زنم میکنه.
_ هیچی نشده؟! پس ما این همه زجر رو برای چی میکشیم؟! برای چی خودمون رو به زحمت انداختیم سر هیچی یواشکی اومدیم اینجا؟ اونم با این همه گرفتاری!!
_ من اگه زنت بودم دیگه این همه زحمت و زجر و گرفتاری در کار نبود. اینا همه به خاطر اینه که من زنت نیستم. میفهمی؟! پس من زنت نیستم.
_ چرا هستی و من الکی این همه خطر نکردم به خاطر هیچی. تو زنمی، زنمی، زنمی...
آیشا وسط حرفش فریاد میزنه:
_ نــــــــه نیستم.نیستم، نیستم.
_ هستی، هستی ...
آیشا با عصبانیت میزاره میره. سهیل هم روی سنگی کنار آبشار میشینه و با کلافگی دستی به سرش میکشه.
آیشا به تپه میرسه، همه منتظرشون هستن. عامر میپرسه:
_ کجا بودید؟ نگفتید ما نگران میشیم؟
آیشا: ببخشید بهتون نگفتیم. یه ذره اونطرفتر یه آبشاره، کنار اونجا بودیم.
سلمان: پس سهیل کو؟
آیشا: اونجاس.
سلمان: اگه اینجا یه آبشار باشه مطمئنا به یه جایی میرسه. پس بهتره بریم اونجا.
آیشا: اگه میخواین برید اونجا پس وسایل رو بردارید بریم.
همه وسایلشون رو برمیدارن و آیشا هم وسایل خودش و سهیل رو برمیداره و همه به طرف آبشار میرن.
کاترینا کنار آمریتا داره میره که سلمان یواش یواش از پشت به کاترینا نزدیک میشه و کاترینا رو میترسونه. کاترینا جیغ میزنه و دفتر و کیفش از دستش می افته. همه بر میگردن و بهش میخندن، کاترینا چشم غره ای به سلمان میره و میگه:
_ حالا کیف و دفترم که گلی شده رو خودت برام برمیداری و تمیزشون میکنی.
سلمان: حالا که التماسم میکنی، باشه.
کاترینا نیشخندی میزنه و با آمریتا به راهش ادامه میده. سلمان کیف کاترینا رو برمیداره و وقتی دفتر کاترینا که نیمه باز روی زمین افتاده رو برمیداره اسم "پریم" توجه ش رو جلب میکنه. میخواد دفتر رو ببنده ولی حس فضولی نمیذاره و سریع چند خطی رو میخونه: "امروز روز خوبی بود. اونا اومدن. ای پسر خوبیه، مامان و بابا هم که راضین. کاترینا و پریم... نه، نه، نه بهم نمیان... اما... خب اونقدرها هم بد نیست. پریم همیشه تو فیلمها خیلی خوبه، فقط... توی نوانتری و بیوی نامبروان یکمی شرور بود... ولی اگه قیافه ی بچه هامون به اون بره! نه، این غیر ممکنه..." سلمان با صدای عامر به خودش میاد. که بلند میگه:
_ سلمان جا نمونی.
سلمان سریع بلند میشه و خودش رو به کاترینا میرسونه و در حالی که کنارش راه میره میگه:
_ راستی قضیه ی پریم چی شد؟ اومدن؟
کاترینا: آه... یادم نبود برات تعریف کنم. وای نبودی ببینی چه پسری بود (سلمان با تعجب بهش نگاه میکنه) ... من که اصلا ازش خوشم نیومد.

سلمان پیش خودش میگه: "آره جون خودت اصلا خوشت نیومده، پسر که خوب بود، اسمش که خوب بود، بچه ها هم که به تو میرن... پس این چه خوش نیومدنیه؟ ای خدا، عجب خالی بندیه." سلمان رو به کاترینا میگه:
_ پس جواب رد دادی؟
_ نه، هنوز جواب ندادیم، قراره درموردش فکر کنم.
_ خب بگو ببینم چی میگفت؟ چطور بود؟ اگه پسر خوبیه زودتر بله رو بگو از دستت راحت شیم.
_ آخ، آخ از الان توی فکری که بدون من توی تنهایی چیکار کنی. آخه هیچ کس بجز من نمیتونه تو رو تحمل کنه.
_ اینقدر اون بالاها میپری مواظب باش زمین نخوری. خب نظرت درمورد پریم چیه؟...البته بجز اینکه ازش خوشت نیومد.
_ میدونی حقیقتش هنوز درموردش فکر نکردم. اون پسر خوبیه، شغل و خونه و همه چیزش هم خوبه، خانواده ی خوبی هم داره، مامان و بابا هم خیلی ازش خوششون اومده. اما من دوست دارم با عشق ازدواج کنم یعنی با همون نگاه اول عاشقش بشم ولی وقتی پریم رو دیدم این اتفاق نیافتاد.
_ عشق تو نگاه اول؟! (سلمان میزنه زیر خنده) تو هم به چه چیزایی اعتقاد داری. هر وقت توی نگاه اول عاشق شدی به منم بگو.
_ تو اصلا به عشق اعتقاد داری؟ من که شک دارم.
_ عشق؟! نه اعتقاد ندارم...
کاترینا وسط حرف سلمان میگه:
_ پس نیازی نیست با من در مورد عشق و ازدواج صحبت کنی.
_ تو اول صبر کن ببین من چی میگم بعد درموردم قضاوت کن. من گفتم به عشق اعتقاد ندارم، درسته، چون اون چیزی که تو بهش میگی عشق به نظر من عشق نیست. عشق خیلی عمیق تر از این حرفهاس که توی یه نگاه اتفاق بیافته.
_ یعنی تو به عشق توی نگاه اول اعتقاد نداری! ولی من خیلی ها رو دیدم که میگن توی نگاه اول عاشق شدن.
سلمان نیشخندی میزنه و میگه:
_ اونا میگن، تو چرا باور میکنی؟ تا حالا اصلا فکرش رو کردی که چطور توی یه نگاه میشه عاشق شد؟ تو مطمئن باش اونی که اونا میگن عشق نبوده و نیست.
_ اگه به نظر تو عشق نبوده پس چی بوده؟
_ چی میتونسته باشه! فقط و فقط چیزی که توی یه نگاه اتفاق بیافته جاذبه س و بس. چون عشق خیلی عمیق تره و ارزشش خیلی بیشتر از اینهاس که توی یه نگاه باشه. عشق ته قلبه و چیزی که توی یه نگاه باشه سر قلبه.
_ اوف... بابا از فلسفه ی عشق بیا بیرون که فهمیدیم چی میگی. یعنی اینکه برو با طرف عروسی کن و بعد 10 سال که طرف داره میمیره تازه بفهم عاشقش شدی.
_ ای بابا... (سلمان با دست به سر کاترینا میزنه) تو چقدر خنگی. من نگفتم عروسی بکن بعد عاشق بشو، من گفتم من با یه نگاه عاشق نمیشم و بدون عشق هم عروسی نمیکنم.
_ آهان، الان فهمیدم چی میگی، پس اینطوری باید آرزوی خوردن شام عروسیت رو به گور ببریم.
_ نه نترس تا اون موقع پول شام عروسی رو جور میکنم. کلا زشته آدم مهمونها رو بدون شام بذاره.
_ هه... هه... خیلی بامزه ای. منم لباسم رو آماده کردم فقط میترسم تا اون موقع از مد بیافته. اونوقته که همه مسخره کنن و بگن دوست داماد رو ببینید انگار معجون زمان خورده.

ساعت 12 شب

2009-01-31T20:16:00.002+03:30

همه جاشون رو آماده کردن و هرکسی یه طرف خوابیده. آسین توی جاش دراز کشیده و خوابش نمیره هی خودش رو این طرف و اون طرف میکنه ولی بازم خوابش نمیبره، میشینه و به عامر نگاه میکنه و بلند میشه، میره به طرف عامر و کنارش میشینه. عامر با تعجب و آرام میپرسه:

_ هنوز نخوابیدی؟!
_ نمیدونم چرا خوابم نمیبره... به چی فکر میکردی؟
_ هیچی.
آسین دستش رو میبره پشت گردنش و درحالی که گردنش رو مالش میده میگه:
_ وای امروز چه روز خسته کننده ای بود، همش دردسر. اونجا هم که خوابیدم گردنم درد گرفته.
عامر با محبت بهش نگاه میکنه و میگه:
_ بذار کمکت کنم. اینطوری دست درد هم میگیری.
آسین: نه، نمیخواد.
عامر میخنده، لپ آسین رو میکشه (در همین حین آسین با ناراحتی با خودش میگه "فکر میکنه من بچه ام لپم رو میکشه") عامر پشت آسین میشینه، آرام دست آسین رو میگیره و میاره پایین و گردن آسین رو ماساژ میده و با لبخندی که روی لبش داره به آسین خیره میشه در همین حین عامر صورتش رو آرام به گردن آسین نزدیک میکنه، یهو یه قطره بارون روی صورت آسین می افته و تا بر میگرده به صورت عامر برخورد میکنه آسین خجالت میکشه و سرش رو میندازه پایین، عامر هم سرش رو میندازه پایین و با خجالت به آسین نگاه میکنه و میگه:
_ ببخشید.

قطره های بارون بیشتر میشه و آسین خیلی آرام میگه:
_ داره بارون میاد.
عامر: اینم از شانس ماس، من میرم بقیه رو بیدار کنم حتماً الان شدیدتر میشه.
عامر همه رو صدا میکنه در همین حین بارون شدیدتر و شدیدتر میشه همه وسایلهاشون رو برمیدارن و آتش رو خاموش میکنند. همه میدوئن تا به یه پناهگاه برسن ولی آمریتا از همه عقب مونده همینطور که میدوئه یهو پاش به ریشه ی درختی که از زمین بیرون زده گیر میکنه و با صورت محکم میخوره زمین، ایمران که صدای زمین خوردن آمریتا رو میشنوه برمیگرده و وقتی میبینه آمریتا خورده زمین سریع میدوئه طرف آمریتا، بالا سرش میشینه و میگه:
_ چیزیت که نشده، میتونی پاشی؟
آمریتا درحالی که سعی میکنه بلند بشه میگه:
_ نه، میتونم.

آمریتا دستش رو برای بلند شدن روی چمن هایی که با بارون خیس شدن میذاره، یهو لیز میخوره و دوباره با صورت به زمین میخوره. ایمران سعی میکنه کمکش کنه ولی آمریتا با غرور دست ایمران رو کنار میزنه و میگه:
_ خودم میتونم بلند شم.
ایمران دست به سینه می ایسته و خیلی مظلومانه به آمریتا که داره بلند میشه نگاه میکنه، آمریتا بلند میشه ولی تا روی پاش می ایسته پاش رو میگیره و میگه "آخ" ایمران نزدیک آمریتا میره و تا میخواد دستش رو بگیره و کمکش کنه، آمریتا با اخم به ایمران نگاه میکنه و با تأکید میگه:
_ گفتم خودم میتونم راه برم.
ایمران بهش نگاهی میکنه و دست به سینه یه قدم به عقب میره و میگه:
_ گفتی میتونی بلند شی؛ نگفتی میتونی راه بری.
آمریتا محلش نمیذاره و سعی میکنه راه بره، چند قدم لنگ زنان جلو میره ولی از درد پاش، پاش رو میگیره و میشینه. ایمران با بی محلی از کنار آمریتا رد میشه ولی فقط چند قدم جلو میره، می ایسته و بر میگرده با تأسف به آمریتا نگاه میکنه، آمریتا با پشیمونی بهش نگاه میکنه و سرش رو میندازه پایین. ایمران میره و زیر دست آمریتا رو میگیره، بلند میکنه و دستش رو روی شونه خودش میندازه و پهلوی آمریتا رو میگیره و کمکش میکنه در حالی که به طرف بقیه میرن آمریتا با ناراحتی به ایمران نگاه میکنه و با خودش میگه: "اَه... چقدر بده که آدم همش جلوی یه نفر ضایع بشه." ایمران خیلی جدی به جلو خیره شده و اصلا به آمریتا نگاه هم نمیکنه.
همه با هم اینقدر میدوئن تا به تورفتگی یه تپه که مثل یه سقف شده میرسن. همه زیرش پناه میگیرن ولی هنوز ایمران و آمریتا نرسیدن. جنلیا از سرما میلرزه و یه گوشه پاهاش رو توی بغلش جمع کرده و نشسته، آفتاب درحالی که دستش رو برده لای موهاش و تکون میده تا خشک بشه متوجه میشه که جنلیا سردشه میره طرفش و کاپشنش رو درمیاره و روی شونه ی جنلیا میندازه. جنلیا سرش رو بالا میاره و آفتاب رو میبینه که لبخند ملیحی روی لباشه، به آفتاب میگه:
_ اینطوری که سرما میخوری.

آفتاب کنار جنلیا میشینه، میخنده و میگه:
_ بهتر از اینه که تو سرما بخوری و با عطسه هات دیوونه مون کنی.
جنلیا با اخم و کمی غضب به آفتاب نگاه میکنه و با آرنج محکم به پهلوی آفتاب میزنه. آفتاب دستهاش رو به علامت تسلیم شدن میبره بالا و میگه:
_ باشه، باشه. اصلاً کاپشنم رو پس بده.
در همین موقع آمریتا و ایمران میرسن، آسین به طرفشون میره و میگه:
_ چی شده؟!
ایمران به آمریتا کمک میکنه یه گوشه بشینه. همه دورشون جمع میشن، آمریتا درحالی که با دستمالی که از کیفش درآروده صورتش رو پاک میکنه میگه:
_ هیچی نشده وسط راه خوردم زمین و آقا ایمران کمکم کرد. فکر کنم تا صبح دردش آروم بشه.
هرکسی یه گوشه نشسته خوابش برده. کاترینا سرش رو پای سلمان گذاشته و خوابیده. سهیل و آیشا کنار هم نشسته خوابشون برده. جنلیا سرش رو روی شونه ی آفتاب گذاشته و خوابش برده. عامر دراز کشیده و آسین هم سرش روی سینه ی عامر گذاشته و خوابیده. آمریتا از درد پاش خوابش نمیبره و توی جاش دراز کشیده و چشمهاش رو روی هم گذاشته و به صدای بارون گوش میده و ایمران هم در جای خودش نشسته و مراقبه که اتفاقی نیافته، همینطور به قطره های بارون خیره شده و توی دلش آهنگ " یه سازش هه باندون کی (این قطره های بارون توطئه کردن) ... کویی خواهش هه چوپ چوپ سی (با خواسته های پنهان من)" رو میخونه.

ساعت 10 و 20 دقیقه ی شب

2009-01-24T19:32:00.006+03:30

دخترها یک گروه کنار هم نشستن و کمی اون طرفتر پسرها با هم جمع شدن و مشغول صحبت هستند.

آمریتا رو به آسین میگه:
_ راستی آسین قرار بود ماجرای آشناییت با شوهرت رو برامون تعریف کنی.
جنلیا: چی؟! شوهرت؟! مگه تو عروسی کردی؟!
آیشا: آخجون من عاشق اینجور ماجراهام. ولی اول صبر کنید، من اسمهاتون رو نمیدونم اول خودتون رو معرفی کنید.
هر کسی خودش رو معرفی میکنه و آسین تعریف ماجرا رو شروع میکنه:

_یه هفته قبل از اینکه عامر بیاد خواستگاریم ما رفته بودیم جشن نامزدی همین دختر خاله ام که فردا عروسیشه. جاتون خالی خیلی جشن پر زرق و برقی بود و خیلی خوش گذشت منم یه ساری صورتی که خیلی دوستش داشتم رو پوشیده بودم. خیلی شلوغ بود همه داشتن غذا برمیداشتن و منم غذام رو داشتم میبردم سر میز بخورم یهو عامر خورد بهم و همه ی غذام ریخت روی کت و شلوار سفیدش فکر میکردم که خیلی عصبانی شده و از ترس حتی ازش عذرخواهی هم نکردم ولی درعوض اون خندید و گفت "ببخشید غذات ریخت، بیا این رو ببر بخور" و غذاش رو به من داد.
جنلیا در همین حین یاد آفتاب میافته که سیب زمینیش رو نصف کرد و به جنلیا داد. جنلیا از آسین میپرسه:
_ یعنی اون موقع عاشقت شده بود؟!
آیشا: آره دیگه، وگرنه چه دلیلی داره از اینکه لباسش کثیف شده ناراحت نشده و تازه غذاشم بده به آسین.
کاترینا: خوبه لباسش رو درنیاورده... تا براش بشوری!
همه با هم آروم میخندند. و آسین ادامه میده:
_ کجای کارید، بعد غذا اتاق رو تاریک کردن که عروس و داماد وسط برقصن و به ما جوانها هم نفری یه شمع دادن که دور عروس و داماد بچرخیم از شانس من عامر کنار من واستاده بود و منم توی تاریکی ندیدم و پاش رو لگد کردم و وقتی به طرف من برگشت همین طوری به من خیره شد که یهو احساس کردم بوی سوختگی میاد وقتی کنارم رو نگاه کردم دیدم ساریم آتش گرفته جیغ کشیدم و ساریم رو پرت کردم تازه با صدای جیغ من به خودش اومد و فهمید با شمعی که توی دستش بود چه بلایی سر ساری نازنین من آورده.
آمریتا: پس تلافیش رو درآورد.
آسین: آره بابا، یه هفته بعد، عامر با مامان و باباش و خواهرش اومدن خواستگاری. چون مامان و بابام اونا رو میشناختن همش از عامر تعریف میکردن و میگفتن که پسر خیلی خوبیه. منم که همش میگفتم هرچی مامانم اینا بگن. اینطوری شد که دو روزه جواب مثبت رو دادیم و یه هفته ای عروسی کردیم.
آیشا: وای چه ناز... یه هفته ای عروسی کردین! حالا واقعا مرد خوبیه؟
آسین: آره مرد خوبیه ولی خب، بعضی موقع ها از کارای من ایراد میگیره و فکر میکنه من بچه ام مثل بچه ها باهام رفتار میکنه.
آمریتا: چرا فکر میکنه تو بچه ای؟! تو که 18 سالته؟! تازه اگه بچه بودی که عروسی نمیکردی!
آسین: خب، اون 10 سال از من بزرگتره. عموی عامر بعضی موقعها تیکه میندازه و میگه این که هنوز بچه س.

جنلیا: ولی اصلا به شوهرت نمیاد که 28 سالش باشه. من و آفتاب هم یه هفته ای هست که با هم نامزد شدیم. ما هم مثل شما یه نامزدی سنتی داشتیم اصلا همدیگه رو نمیشناختیم همسایه مون اونا رو معرفی کرده بود. ولی من حق نداشتم نظر بدم پدرم تصمیم گرفت و گفت "پسر و خانواده ی خوبی هستن پس دیگه نیازی به فکر کردن نیست ما باهاشون فامیل میشیم." و یه هفته ای جشن نامزدی رو گرفتیم. هنوزم باورم نمیشه که الان من نامزد کسی هستم.
آیشا رو به آمریتا و کاترینا میگه:
_ شما چی نامزد یا شوهر دارید؟
کاترینا و آمریتا سرشون رو به علامت منفی تکون میدن.
آمریتا: میدونید، تا حالا نشده من از پسری خوشم بیاد. البته در اون حد که بخوام باهاش ازدواج کنم. من فکر میکنم باید طرف رو خوب بشناسم تا بتونم باهاش ازدواج کنم. البته با ازدواج سنتی مخالف نیستم ولی دوست دارم قبل از ازدواج یه شناختی از اون پسر داشته باشم.
کاترینا: نگاه کنید این مردا چه زود صمیمی شدن، فکر میکنید دارن درمورد چی حرف میزنن که اینقدر گرم صحبتن.
آسین: چی دارن بگن یا درمورد کارشون حرف میزنن یا درمورد ماشین و اینجور چیزا یا سیاست.
آیشا یواش میگه:
_ بیاین بریم ببینیم چی میگن.
آمریتا با ناراحتی میگه:
_ آسین گفت دیگه، معلومه؛ مردها که بجز این چیزا درمورد چیز دیگه ای حرف نمیزنن ولشون کنید بابا.
کاترینا: شاید دارن درمورد ما حرف میزنن کیا راضین که بریم وسط حرفشون.
همه با هم میگن "ما هستیم" بجز آمریتا، آمریتا هم شونه هاش رو میندازه بالا و بعد همه با هم میرن طرف مردها.
آیشا با ناراحتی میگه:
_ ما حوصله مون سر رفته شما دارید چیکار میکنید؟
سهیل: ما فکر میکردیم الان ما حرف کم میاریم، اصلا فکر نمیکردیم که خانمها اینقدر زود حرفهاشون تموم بشه.
کاترینا: پس درمورد ما هم حرف زدید.
سلمان یواشکی با آرنجش به پهلوی سهیل میزنه و سهیل خودش رو جمع و جور میکنه و میگه:
_نه بابا مگه حرف قحطه که درمورد خانمها حرف بزنیم. این من بودم که اینطوری فکر میکردم.
آیشا برای سهیل چشم غره ای میره و میگه:
_ حالا اگه حرف قحط بیاد درمورد ما حرف میزنید؟
سهیل خودش رو لوس میکنه و با آهنگ میخونه:
_ هوتی تی توجسه صبحا هر دین کی (فقط بخاطر تو هر روز صبح رو شروع میکنم) ... تری دوپهر سه شام کی تون تی (فقط بخاطر تو ظهر رو تا شب میگذرونم) ... هوتی تی رات تری باتو مه کویی (توی شبهام به تو فکر میکنم) ... تری خیالو مه هی جاگه اور سوئه (توی خیال تو هستم بیدار یا خواب)
آیشا رو به سهیل میخونه:
_ یه بخودی، دیوانگی، تومهی سه هه مری جان جانا (این مستی، دیوانگی، به خاطر توئه عزیز دلم) ... عاشقی، آوارگی، تومهی سه هه مری جان جانا (عاشقی، آوارگی، به خاطر توئه عزیز دلم)
آیشا رو میکنه به عامر و میگه:
_ حالا شما "آ" بده.
عامر با تعجب نگاه میکنه و همه با هم میگن "آ بده دیگه" و عامر میخنده و رو به آسین میخونه:
_ آکو کی گستاخیا معاف هو (چشمان گستاخم رو ببخش) ... اک توت تومهه دکتی هه جو بات کهنا چاهه زبان توم سه یه وو کهتی هه (وقتی به تو نگاه میکنم هر چی که میخوام با زبان بهت بگم اون میگه)

در حالی که عامر با محبت به آسین خیره شده، کاترینا که کنار آسین نشسته به آسین میگه:
_"ه" بده.
آسین یه نگاه به عامر میکنه و سرش رو میندازه پایین و آرام میخونه:
_ همکو معلوم هه، عشق معصوم هه (ما میدونیم، عشق معصومه) ... دیل سه هوجاتی هه غلطیا، صبر سه عشق محروم هه (از دل اشتباه سر میزنه، عشق از صبر محرومه)
سلمان: هه دوستی همکو یقین تا (ما به دوستیمون یقین داشتیم) (سلمان آرام به سر کاترینا میزنه و ادامه میده) ... دوستی اور کوچ بی نهی تا (فقط دوستی و چیز دیگه ای نبود)

کاترینا درحالی که دستهاش رو به حالت پرواز کردن تکون میده، میخونه:
_ آجا مه هوا په بتاکه له چلو (بیا من روی هوا سوارت کنم، بریم) (در حالی که کاترینا بیت دوم شعر رو میخونه با دست سلمان رو نشون میده)... تو هی تو، تو هی تو مرا دوست هه (تو هستی، تو دوست من هستی)
ایمران رو به آمریتا که نفر بعدی بازیه میخونه:
_ هی، که دو که توم مره دیل مه رهوگی (هی، بگو که تو در قلب من میمونی) ... که دو که توم موجسه دوستی کروگی (بگو که با من دوست میشی)

ایمران دستش رو به طرف آمریتا میگیره و آمریتا با اخم به ایمران نگاه میکنه و دست ایمران رو کنار میزنه و میخونه:
_ یه سازش هه باندون کی (این قطره های بارون توطئه کردن) ... کویی خواهش هه چوپ چوپ سی (با خواسته های پنهان من)
همه به آفتاب که نفر بعدی بازیه نگاه میکنن و آفتاب یکمی فکر میکنه و میخونه:
_ یور مای لاو، مای لاو، جان جان یور مای لاو (تو عشق منی، عشق من، عزیزم تو عشق منی) ... دکا منه دکا، جب سه توجکو دکا، کوچ بی نا سوچا نا سمجا دیل د دیا ره (دیدم من دیدم، وقتی من تو رو دیدم، به هیچی فکر نکردم نفهمیدم دلم رو دادم)
جنلیا در حالی که به زمین خیره شده با خودش میگه "یعنی شعر رو برای من میخونه!!!!" و همه منتظرن که جنلیا بازی رو ادامه بده همه با هم میگن "اِ بده". جنلیا یهو سرش رو بالا میاره و به بقیه نگاه میکنه و میخونه:
_ اک اجنبی سا احساس دیل کو ستائه (یه احساس غریبی قلبم رو آزار میده) ... شاید یهی تو پیار هه (شاید عاشق تو شده باشم)
کاترینا: راستی ساعت چنده؟
ایمران به ساعتش نگاه میکنه و میگه:
_ 11 و نیمه.
کاترینا: شما ها خسته نیستید؟
جنلیا: راست میگه منم خوابم میاد.
عامر: هرکسی خسته س بخوابه من فعلا خوابم نمیاد میتونم بیدار بمونم تا اتفاقی نیافته.
آفتاب: اینطوری که نمیشه، تو خسته میشی. پس هر وقت خسته شدی منو بیدار کن.

ساعت 10 شب

2009-01-20T02:06:00.011+03:30

آتش رو روشن کردن و همه کنارش نشستن.

سلمان با ناراحتی میگه:
_ حیف، اگه کار مهمی نداشتیم سوار این اتوبوس نمیشدیم.
عامر: آره، برای من یکی که دیگه تجربه ی بزرگی شد، تا سوار اتوبوسی نشم که برای شرکت خاصی نیست و معلوم نیست راننده ش چطور آدمیه.
آفتاب: آره، اولش خیلی خودشون رو خوب نشون دادن، اصلا فکر نمیکردم همچین آدمهایی باشن.
سهیل: اتفاقیه که افتاده، بلآخره یه جوری خودمون رو به بمبئی میرسونیم.

سهیل رو به آفتاب یه چشمک میزنه و میگه:
_ راستی این همه سیب زمینی رو کجا میبردید؟
آفتاب میخنده و میگه:
_برای مامانم میبردیم، همیشه میگه سیب زمینی فقط سیب زمینی های مزرعه ی جنلیا اینا.
سهیل: جنلیا کیتون میشه؟
آفتاب با دست جنلیا که کنارش نشسته رو نشون میده و میگه:
_ ایشونه، نامزدم.
سهیل: آره ... توی رستوران دیدمش. پس بهتون کلی خوش میگذره. ما که از کلی فیلتر رد شدیم تا یواشکی این سفر رو با هم بیایم. اینم از آخر و عاقبت یواشکی کار کردن.
کاترینا: این یعنی چی؟ کلی از فیلتر رد شدید!
آیشا: راستش من و سهیل میخوایم باهم عروسی کنیم ولی خانواده هامون مخالفن. الانم کلی دروغ بهشون گفتیم اومدیم. شاید کار درستی نکرده باشیم. ما هر کاری که اونا گفتن کردیم ولی اونا بازم قبول نکردن.
عامر: خیلی خوبه که قبل ازدواج همدیگه رو دوست دارید ولی مهم اینه که بعد ازدواج هم این عشق رو داشته باشید.
آفتاب سیب زمینی های توی آتش رو با چوب این طرف اون طرف میکنه و میگه:
_ سیب زمینی ها پخته، حالا دیگه شام آماده شد.
همه در حال شام خوردن هستن.
ایمران سیب زمینی رو بر میداره بخوره تا سرش رو میاره بالا آمریتا که رو به روش نشسته رو میبینه و به اون خیره میشه ولی تا آمریتا سرش رو بالا میاره ایمران نگاهش رو میدزده.

سلمان هنوز سیب زمینی خودش رو پوست نکنده، درحالی که کاترینا سیب زمینیش رو پوست کنده و تکه تکه کرده، سلمان یواشکی میزنه روی شونه ی کاترینا و کاترینا فکر میکنه آمریتا که کنارش نشسته باهاش کار داره، تا کاترینا روش رو بر میگردونه سلمان یواشکی میخواد یه تکه از سیب زمینی کاترینا رو برداره که کاترینا متوجه میشه و میزنه رو دست سلمان. سلمان سیب زمینی خودش رو بر میداره و به طرف کاترینا میگیره و با التماس بهش نگاه میکنه و کاترینا سرش رو تکون میده و میخنده و سیب زمینی رو میگیره.

سهیل و آیشا با هم مسابقه گذاشتن هر کسی تونست زودتر سیب زمینیش رو پوست بکنه. سهیل زودتر تموم میکنه و رو به آیشا میکنه و با انگشت لپش رو نشون میده و آیشا لپ سهیل رو میبوسه و بعدش سهیل انگشتش رو روی لبش میذاره و آیشا با اخم بهش نگاه میکنه و آرام با دست صورت سهیل رو کنار میزنه.

جنلیا سیب زمینیش رو که داره پوست میکنه یهو از دستش لیز میخوره می افته. آفتاب با لبخند به سیب زمینی روی زمین نگاه میکنه و یه نگاه به سیب زمینی توی دست خودش میکنه، سیب زمینیش رو نصف میکنه و نصفش رو به طرف جنلیا میگیره و جنلیا سرش رو به علامت منفی تکون میده و آفتاب بهش میگه:
_ مگه خیلی گرسنه نبودی؟!
جنلیا لبخند میزنه و سیب زمینی رو میگیره و میگه:
_ ممنون.

آسین که داره سیب زمینیش رو پوست میکنه دستش میسوزه و انگشتش که سوخته رو توی دهنش میکنه و عامر بهش نگاه میکنه و میگه:
_ ببینم چی شد؟
آسین همین طور انگشتش رو توی دهنش نگه داشته و به عامر نگاه میکنه، عامر با لبخند دست آسین رو میگیره و می بینه که دست آسین چسب داره، میگه:
_ این چیه؟ چرا چسب زدی؟ کی شده؟
آسین سرش رو پایین میندازه و آرام میگه:
_ داشتیم چوب جمع میکردیم این طوری شد.
عامر با لبخندی که رو لبانش داره سرش رو به علامت تأسف تکون میده و میگه:
_ بده من برات پوست بکنم.
و عامر سیب زمینی رو از آسین میگیره و پوست میکنه.
آسین توی دلش میگه: "خدایا آخه چرا همش اینطوری میشه، حتما الان پیش خودش میگه یه سیب زمینی پوست کندن هم بلد نیست."
عامر درحالی که سیب زمینی رو پوست میکنه به آسین نگاهی میکنه و توی دلش میگه: "آخه خدا ببین چطوری نگاه میکنه، حتما فکر کرده از دستش خیلی ناراحتم. آخه... چطور بهش نشون بدم که من عاشق همین خنگ بازیهاشم."

ساعت 9 و 30 دقیقه ی شب

2009-01-16T20:53:00.005+03:30

همه در حال جمع کردن چوب هستن که آسین داد میزنه: "آخ..." همه به طرفش برمیگردن عامر با جدیت و خیلی سرد میپرسه:

_ چی شد؟
آسین در حالی که انگشتش رو محکم گرفته میگه:
_ هیچی...
آمریتا که به آسین نزدیکتره وقتی میبینه که دستش رو گرفته میره پیش آسین و میگه:
_ بذار ببینم چی شده؟... داره خون میاد .... بذار ببینم کسی چسب داره.
آمریتا به طرف کاترینا میره و ازش میپرسه:
_ چسب زخم داری؟
_ آره، چیزی شده؟
_ اون خانم دستش رو بریده.
با هم پیش آسین میرن. کاترینا چسب زخم رو از کیفش در میاره و روی زخم آسین میچسبونه.
آسین: ممنون، اسم من آسینه، اسم شما چیه؟
کاترینا: کاترینا.
آمریتا: منم آمریتام.
دوباره مشغول جمع کردن چوب میشن در همین حین آسین با دست عامر رو نشون میده و میگه:
_ اونم عامر شوهرمه. عروسیه دختر خالمه، با این وضعیت فکر کنم به عروسی نرسیم. دختر خاله م خیلی ناراحت میشه.

کاترینا: من و سلمان هم یه مصاحبه ی خیلی مهم با رانی موکرجی و پریتی زینتا داریم.
آمریتا: واو بازیگرهای دوستداشتنی من، تو باهاشون مصاحبه میکنی؟!
کاترینا: نه، (با دست سلمان رو نشون میده) سلمان باهاشون مصاحبه میکنه. من عکاسم، اولین باره که میخوام از نزدیک ببینمشون، خیلی هیجان زده ام. ولی با این اتفاقی که افتاد فکر کنم که دیگه برای مصاحبه نرسیم.
آسین: خوش به حالت، تا حالا بازیگرای دیگه رو دیدی؟
آمریتا سریع بعد حرف آسین میگه:
_ وای تا حالا اس.آر.کی رو از نزدیک دیدی؟
کاترینا: نه، من هر جا به عنوان عکاس میرم برای مصاحبه های سلمان میرم. سلمان هم هربار بهش گفتن با شاهرخ مصاحبه داری پاس داده به یکی دیگه. ولی چرا، با رانبیر و سونام برای فیلم ساواریا یه مصاحبه اختصاصی داشتیم خیلی بهم میان عکسهایی که از اونا انداختم رو خیلی دوست دارم. بقیه هم بودن مثل شیلپا، دیا، سوش، ریتیش، خیلی های دیگه هم بودن.(رو به آمریتا ادامه میده) راستی، تو چرا میرفتی بمبئی؟
آمریتا: من میخوام دانشگاه ثبت نام کنم.
آسین: شما ازدواج کردید؟
کاترینا و آمریتا با هم میگن: "نه"
آسین: نامزد چی؟
دوباره کاترینا و آمریتا با هم میگن: "نه"
آسین: همون بهتر، عروسی نکنید بهتره. همش دردسره تا نتونی یه کاری رو بکنی زودی میگن هنوز بچه ای.
کاترینا: مگه چند سالته؟
آسین: بهم میخوره چند سالم باشه؟
آمریتا: فکر کنم 19 یا 20.
آسین: توی این دو ماه اینقدر حرص خوردم، به اندازه ی دو سال پیر شدم.
کاترینا: یعنی 18 سالته، چقدر زود عروسی کردی. عاشق و معشوق بودین؟
آسین: عاشق و معشوق نه، ولی وقتی اومده بودن خواستگاری خواهرش میگفت که تنها دختری که عامر خودش پیشنهاد داد که بریم خواستگاری تو بودی.
آمریتا: وای چه رمانتیک، از کجا همدیگه رو میشناختین؟ برامون تعریف میکنی؟
آسین: آره، حتما بعد شام براتون میگم.

ساعت 9 و 45 دقیقه ی شب

سهیل و آیشا باهم چوب جمع میکنن که سهیل میبینه دست ایمران پُره میره طرفش تا کمکش کنه.
سهیل: بذار کمکت کنم دستت پُره.
ایمران: نه نمیخواد دستم هنوز جا داره.
سهیل کمی از چوبها رو از دست ایمران برمیداره و میگه:
_ تعارف نکن بده.
آیشا هم به طرف اونا میاد و سه تایی با هم مشغول جمع کردن چوب میشن. سهیل رو به ایمران میگه:
_ تنهایی سفر میکنی؟
ایمران: آره، برای کار میرم. قراره توی یه شرکت کامپیوتری استخدام بشم.
سهیل دست آیشا رو میگیره و به طرف خودش میاره و میگه:
_ این آیشاست. زندگی من، عمرم، جونم...
آیشا حرف سهیل رو قطع میکنه و میگه:
_ اوف... فهمید دوستم داری، بس کن.
ایمران: منم ایمرانم و از آشنایی با شما خیلی خوشحالم.

سهیل: اِ...اِ...اِ... پس من چی؟ تو فقط از آشنایی با خانمها خوشحال میشی؟
ایمران میخنده و میگه:
_ اوه... اوه... نه... آشنایی با خانمها یعنی دردسر! پس من خیلی مشتاقم که با شما آشنا بشم.
آیشا: بذار... بذار... من معرفی میکنم. (دستش رو به طرف سهیل میگیره و ادامه میده و سهیل هم با حرفهای اون دستش رو روی سینه اش میذاره و خم و راست میشه) یه آقای مسخره ، پُررو ، لوس به تمام معنا... (بلندتر میگه) سهیل خان.
آفتاب و جنلیا به طرف اونها میان و آفتاب میگه:
_ دوستان بسته دیگه بیاین بریم.

خارجی – جاده – عصر

2009-01-15T22:09:00.004+03:30

نمایی از جاده که اتوبوس در حال حرکت است و یواش یواش هوا تاریک میشه.

داخلی – اتوبوس – شب
آسین خوابش برده و ناخواسته سرش روی شونه ی عامر افتاده و عامر با محبت بهش نگاه میکنه.
جنلیا از پنجره به آسمون قرمز نگاه میکنه و آفتاب به چهره ی جنلیا خیره شده.
سهیل دستش رو دور گردن آیشا انداخته و آیشا توی بغل سهیل خوابش برده.
کاترینا خوابش برده و سلمان یه پر از شال کاترینا برمیداره و پر رو روی صورت کاترینا میکشه ولی کاترینا فقط پر رو میزنه کنار و سلمان با تعجب نگاهش میکنه.
ایمران با مبایلش بازی میکنه و آمریتا از صندلی پشت یواشکی به ایمران نگاه میکنه.

خارجی – جاده فرعی– شب
اتوبوس در حال حرکته که ناگهان تق تق میکنه و می ایسته.

داخلی – اتوبوس – شب
عامر به راننده میگه:
_ چی شده؟
راننده رو به مسافرها میگه:
_ به پمپ بنزین نرسیدیم ولی بنزین تموم کردیم. نمی دونم چرا اینطوری شد. شاید هم پمپ بنزین رو ندیدم، رد کردیم.
سلمان: بنزین همرات نداری؟
راننده: نه، آخه آمپر ماشین هم خرابه، نمیدونم واقعا بنزین تموم شده یا مشکل چیز دیگه ایه. (رو به کمک راننده ادامه میده) راهول برو چک کن ببین چی شده؟
راهول میره بیرون و بعد از چند دقیقه بلند میگه:
_ از بنزین نیست، ماشین خراب شده باید همه پیاده بشن تا درستش کنیم.
همه از ماشین پیاده میشن.

خارجی – جاده فرعی– شب
ناگهان راننده آمریتا که آخر از همه پیاده میشه رو مگیره و تفنگی رو روی سر آمریتا میگیره و رو به بقیه میگه:
_ از جاتون تکون نخورید وگرنه یه گلوله حروم این خوشگه میکنم.
آمریتا هی سعی میکنه از دست راننده بیرون بیاد و هی داد میزنه: "آشغال ولم کن"
همه ترسیدن و عامر با عصبانیت میگه:
_آخه چی از جون ما میخواین؟!
راننده: خفه شید و همونجا ساکت وایستید.
راهول در حال گشتن ساکهای مسافرهاست. رو به راننده بلند میگه:
_آخجون کارن، بیا ببین چی پیدا کردم.
راهول یه مشت طلا دستشه و اونها رو با خوشحالی به کارن نشون میده. کارن محو طلاها شده، در همین حین سلمان یه لگد به دست کارن میزنه و تفنگ از دست کارن می افته. سلمان آمریتا رو از دست کارن میگیره و هولش میده طرف دیگه ای و خودش با کارن گلاویز میشه.سهیل و عامر هم به طرف راهول حمله میکنن ولی راهول سریع سوار اتوبوس میشه و فریاد میزنه: "کارن زود باش" کارن هم خودش رو از زیر دست سلمان میکشه بیرون و سریع سوار اتوبوس میشه و با سرعت زیادی از اونجا دور میشن.

همه ناراحت به طرف ساکهاشون که روی زمین پخش شده میرن و هرکسی ساکش رو جمع میکنه. عامر میگه:
_ خوبه بازم ترسو بودن زودی فرار کردن.
آفتاب: حالا باید چی کار کنیم؟
همه به هم با نا امیدی نگاه میکنن. سلمان مبایلش رو از جیبش در میاره و میبینه آنتن نمیده و رو به بقیه میگه:
_مبایل من که آنتن نمیده. واسه شماها چی؟
همه مبایلهاشون رو نگاه میکنن ولی هیچ کدوم آنتن نمیده.
سلمان: معلوم نیست کجا آوردمون. حتی نمیدونیم کجاییم!
ایمران: الان که شبه و همه جا تاریکه باید تا صبح صبر کنیم شاید هوا روشن باشه بتونیم راه رو پیدا کنیم.
جنلیا رو به آفتاب میگه:
_ من خیلی گرسنه ام، بیا شام بخوریم.
آفتاب: شام؟ شام از کجا بیاریم؟
_ همون سیب زمینی هایی که برای مامانت می بردیم.
_ چه خوب یادت بود، راستی فکر می کنی بقیه غذا داشته باشن بخورن؟
_ من اصلا به بقیه فکر نکرده بودم... سیب زمینی هم که زیاده. زود باش بپرس ببین کسی نمی خواد.
_ باشه بابا چرا هولی؟ انگار خیلی گرسنه ایی.
آفتاب رو به بقیه با صدای بلند میگه:
_ ببخشید یه لحظه گوش کنید... الان وقته شامه حتماً شما هم گرسنه اید، و با این شرایطی که پیش اومده ممکنه غذا نداشته باشید، میخواستم بگم ما سیب زمینی به اندازه ی کافی داریم یه جوری روی آتیش میپزیم و میخوریم، از هیچی بهتره.
عامر: چه خوب، من و زنم غذا نداریم ما رو هم توی غذاتون شریک کنید. ممنون که به فکر ما بودید.
آمریتا: منم فکر نمیکردم اینطوری بشه غذا نیاوردم.
آفتاب همه رو دور هم جمع میکنه و میگه:
_باید برای روشن کردن آتش چوب جمع کنیم. پس 10 نفریم بهتره که دوتا گروه 5 تایی بشیم تا امن تر باشه. زیاد هم دور نشید.
سلمان و کاترینا و عامر و آسین و آمریتا از یه طرف میرن و سهیل و آیشا و آفتاب و جنلیا و ایمران از یه طرف دیگه میرن.

داخلی – اتوبوس – ظهر

2009-01-12T01:32:00.004+03:30

آفتاب و جنلیا روی صندلیشون میشینن. جنلیا درحالی که می لرزه رو به آفتاب میگه:
_ آفتاب...هوا خیلی سرده، نه؟
آفتاب بلند میشه و در حالی که داره از ساک کت جنلیا رو در میاره با خودش میگه: "فکر کرده من واقعا آفتابم که بتونم گرمش کنم!!!" کت رو دست جنلیا میده و میشینه. جنلیا در حالی که کت رو میپوشه با خودش میگه: "اوه خدا چه حرفی زدم خوبه کار دیگه ایی نکرد." آفتاب به جنلیا نگاه میکنه و میگه:
_ چیزی گفتی؟
_ نه ...نه...
_ اگه چیزی خواستی به من بگو.
جنلیا سرش رو به علامت مثبت تکون میده و میگه:
_ باشه، ممنون.
جنلیا ساکت از پنجره بیرون رو نگاه میکنه با خودش میگه: "چه آدم خشکی چطوری میخوام با این یه عمر زندگی کنم..." در همین حال آفتاب سرش رو به پشتی صندلی تکیه داده و با خودش میگه: "همه ی زنها همینن فقط بلدن دستور بدن و مرده هم فقط باید گوش کنه و هیچی نگه." جنلیا با حالت کنجکاوی به آفتاب میگه:
_ چرا اتوبوس حرکت نمی کنه برو ببین چی شده؟
آفتاب با ناراحتی بلند میشه میره پیش راننده و باهاش صحبت میکنه. میاد سر جاش بشینه ولی هنوز نشسته جنلیا سریع ازش میپرسه:
_ چی شده؟
آفتاب میشینه و میگه:
_ هیچی بابا... بذار اول بشینم... یکی از مسافرها هنوز سوار نشده.
_ همین؟!!!... گفتم حالا چه اتفاق جالبی افتاده.
_ حتما بد و خوبش هم اصلا مهم نیست فقط مهم اینه که اتفاق جالب افتاده باشه.
_ خب نه، اتفاق جالب منظورم خوبه دیگه وگرنه هیچ اتفاق بدی جالب نیست.
آفتاب با موزیگری میگه:
_ میخوای یه اتفاق جالب بیوفته؟
_ چی؟!!!
آفتاب درحالی که به جنلیا نزدیک میشه میگه:
_ یه اتفاق جالب بین من و تو...
_ الان؟!!! (جنلیا با خودش میگه "وای خدا خودت کمکم کن حالا این فکر میکنه من عاشق سینه چاکشم")
_ مگه الان منتظر یه اتفاق جالب نبودی؟

جنلیا در حالی که خودش رو عقب میکشه میگه:
_ آره، ولی...(آفتاب همینطور نزدیکتر میشه و جنلیا از ترس چشمهاش رو میبنده و آفتاب با خودش میگه "هه... هه... فکر کرده من عاشق سینه چاکشم")
آفتاب خم میشه و از زیر پای جنلیا فلاکس چای رو برمیداره و جنلیا چشمهاش رو هنوز باز نکرده، آفتاب با تعجب میگه:
_ چرا چشمهات رو بستی؟
جنلیا وقتی چشمهاش رو باز میکنه آفتاب رو با دو فنجون چای که توی دستشه و یکیش رو به طرف جنلیا گرفته میبینه. آفتاب با لبخند میگه:
_ جالبترین اتفاق اینه که الان توی این هوای سرد ما با هم یه فنجون چای بخوریم.

ویدئوی تبلیغ آفتاب شیوداسانی و جنلیا دی سوزا

آسین با عجله وارد اتوبوس میشه. راننده بهش میگه:
_ کس دیگه ایی نمونده؟ میتونیم حرکت کنیم؟
_ نه کسی نمونده، ببخشید که دیر اومدم.
آسین به طرف صندلی خالی پشت آفتاب و جنلیا میره و کنار عامر میشینه. عامر با عصبانیت بهش میگه:
_ همیشه همینه، نمیتونی یه ذره زودتر آماده بشی؟
_ تقصیر من چیه؟ در توالت باز نمیشد.
_ تو حتی نمی تونی یه در رو باز کنی، اصلا تو هیچ کاری نمیتونی بکنی.
_ آره... آره ... من هیچ کاری نمیتونم بکنم ولی دو ماهه یه کاری رو کردم که هیچ آدمی روی زمین نمیتونه بکنه اونم زندگی کردن با توئه.
_ چی؟... چی؟ تو به این میگی زندگی؟!! تو که اینو میگی من باید چی بگم که توی این دو ماه فقط و فقط داشتم کارهای تو رو تحمل میکردم و میکنم.
_ اگه من چیزی بلد نیستم تو یه چیز رو خیلی خوب بلدی اونم فقط دعوا کردنه.
_ ولی همیشه تقصیر توئه.
_ اگه من اینقدر مؤثرم پس میخوام که همین الان این بحث رو تموم کنی.
_ منم علاقه ایی به این بحث ندارم.
_ گفتم تمومش کن.
_ من که تموم کردم این تویی که داری ادامه میدی.

آسین این بار بلندتر میگه:
_ گفتم بسته، تمومش کن.
همه مسافرها با صدای آسین به طرف اونها بر میگردن و آسین سرش رو میندازه پایین و عامر از همه عذرخواهی میکنه و رو به آسین یواش میگه:
_ همش تقصیر توئه، مسخره ی مردم شدیم...
آسین میگه:
_ خیلی ناراحتی جات رو عوض کن.
_ حیف که جلوی مردم زشته وگرنه حتما میرفتم.
آسین رویش رو به طرف پنجره میکنه و ساکت بیرون رو نگاه میکنه و عامر چشمهاش رو میبنده و استراحت میکنه.

ویدئو تبلیغ عامر خان و آسین ثوتومکال

حال – رستوران – ظهر

2008-12-19T21:36:00.009+03:30

سلمان و کاترینا ناهارشون تموم شده و هر دو به یاد اون روز میخندن. ناگهان کاترینا با دست پشت سلمان رو نشون میده و میگه:

_ اونا رو نگاه کن دارن دنبال هم می دوئن.

سلمان برمیگرده و پشتش رو نگاه میکنه. سهیل و آیشا رو میبینه، سهیل دست آیشا رو میگیره آروم به طرف خودش میاره و میخونه:

_ مره هات مه تره هات هو (دست تو توی دست منه)... ساری جنت مره سات هو (همه ی بهشت با منه)

صورتش رو به آیشا نزدیک میکنه ...

سلمان روش رو بر میگردونه و میگه:

_ اَه... اَه... اینقدر از این لوس بازی ها بدم میاد. (به مسخره ادای اونا رو درمیاره و صداش رو عوض میکنه و ادامه میده) مره هات مه تره هات هو... ساری جنت مره سات هو...

کاترینا با دست آروم به سلمان میزنه و میگه:

_ مسخره نکن، چشم نداری ببینی دو نفر عاشق همن.

_ آهان... فقط به این میگن عشق؟ اگه عشق فقط اینه من هیچ وقت نمیتونم عاشق بشم.

_ چرا؟

_ چون من از این لوس بازی ها جلوی مردم خوشم نمیاد. به نظر من عشق به این کارها نیست، پس منم میتونم عاشق بشم، نگران من نباش، بلآخره روزی میرسه که منم عاشق بشم.

_ بیچاره کسی که عاشق تو بشه...

وسط حرف کاترینا سهیل به طرف سلمان میاد و میگه:

_ سلام، ببخشید مزاحمتون شدم اگه زحمتی نیست میشه از ما یه عکس بندازید.

سلمان با خنده میگه:

_ اوه... منو از این امر معاف کنید من فقط میتونم باهاتون مصاحبه کنم (با دست کاترینا رو نشون میده) این عکاسه، این باید ازتون عکس بگیره.

کاترینا دوربین رو از سهیل میگیره و منتظره که آیشا و سهیل آماده بشن. سهیل رو به کاترینا میکنه و میگه:

_ خانم عکاس کدوم ژست بهتره. اینطوری خوبه؟... (سهیل دست آیشا رو میگیره و می بوسه) یا اینطوری؟... (سهیل دستش رو دور کمر آیشا میگیره و لپش رو می بوسه)

آیشا سهیل رو میزنه کنار و میگه:

_ نه خیر اصلا هم اینطوری خوب نیست. اینطوری خوبه... (آیشا جلوی سهیل می ایسته و دستهای اون رو به دورکمر خودش حلقه میزنه)

کاترینا: آره... آره... اینطوری خیلی بهتره.

سهیل: باشه... وقتی خانمها میگن خوبه یعنی فقط همین خوبه.

کاترینا ازشون عکس میندازه و سهیل و آیشا از اون تشکر میکنن و به طرف ساختمان رستوران میرن.

داخلی – رستوران - ظهر

سهیل و آیشا سر یه میز نشستن و آیشا هر قاشق غذا که میخوره یه نگاه به سهیل که بهش خیره شده میکنه. آیشا به شوخی میگه:

_ اگه بابام بدونه که بهم اینطوری خیره شدی میاد چشمات رو از کاسه در میاره.

_ پس خدا رو شکر که نمیدونه.

سکوتی بین اونا ایجاد میشه. آیشا به ظرف غذاش خیره شده و با غذاش بازی میکنه، یهو سهیل میگه:

_ راستی، به مامانت چی گفتی؟

آیشا از فکر در میاد و میگه:

_ هان؟

_ کجایی؟ گفتم به مامانت چی گفتی؟

_ درمورد چی؟... آهان، سفرمون؟

_ آره عسلم

_ گفتم با دانشگاه یه گردش علمی اومدم. تو چی گفتی؟

_ من دروغ تو کارم نیست، گفتم دارم میرم پی عشقم.

_ دارم باهات جدی حرف میزنم، راستش رو بگو.

_ ای بابا چطور بگم دارم راست میگم، از دید خانواده ام عشقم کارمه.

_ آهان پس الان تو سر کاری!

_ آره خانوم گل پس چی؟ مهمترین کار زندگیم تویی... غذات رو بخور سرد شد اینقدر باهاش بازی نکن.

_ غما رو بی خیال این مهمه که ما الان اینجا کنار همیم.

_ پس باید حسابی بهمون خوش بگذره (سهیل یه چشمک و بوس هوایی برای آیشا می فرسته)

_ بدجنس نشو...

سهیل با آهنگ میخونه:

_ توری بدماش هو توم (تویکمی بدجنسی)... توری نادان هو توم (تو یکمی نادانی)...

آیشا میپره وسط خواندن سهیل و یواش میگه:

_ چرا داری داد میزنی یه ذره آرومتر بخون زشته بخدا...

سهیل هم مثل بچه های حرف گوش کن زود دست به سینه میشینه... آیشا آروم میخونه:

_ ها مگر یه سچ هه (آره اگه این راسته)... هماری جان هو توم (تو جان من هستی)...

هر دو میزنن زیر خنده. سهیل به ساعتش نگاه میکنه و میگه:

_ الانه که اتوبوس حرکت کنه من میرم حساب کنم.

سهیل به طرف میز حسابدار میره. وقتی میخواد پول رو حساب کنه میبینه مبلغ فیش بیشتر از چیزیه که باید بده، به حسابدار میگه:

_ مگه اینجا سر گردنه س. چرا اینقدر گرون؟

حسابدار فیش رو میگیره نگاه میکنه و میگه:

_ ببخشید آقا، اشتباه شده، فیش شما دست این آقاست. (با دست آفتاب که کنار سهیل ایستاده و با جنلیا در حال صحبته رو نشون میده)

سهیل به طرف آفتاب برمیگرده و میزنه روی شونه ی آفتاب و میگه:

_ ببخشید آقا انگار اشتباهی فیش من رو به شما دادن.

آفتاب به فیشی که توی دستشه نگاه میکنه و میگه:

_ بله، میگم چرا اینقدر قیمتش کم شده. فکر کردم اشتباه حساب کردن. بفرمایید. (فیش رو به دست سهیل میده)

آفتاب رو به جنلیا میکنه و میگه:

_ برو منم الان میام. (جنلیا میره)

سهیل به آفتاب چشمک میزنه و میگه:

_ دوستته؟

_ نه، نامزدمه.

_ اووووه... خارق العاده س خیلی بهم میاین. (سهیل ابروهاش رو بالا و پایین میبره) امیدوارم هرچی زودتر روز عروسیتون برسه.

_ ممنون.

آفتاب حساب میکنه و میره طرف اتوبوس.

ویدئو تبلیغ سهیل خان و آیشا تاکیا

خارجی - پرتگاه - ظهر

2008-12-17T04:22:00.009+03:30

ایمران برای استراحت به طرف پرتگاه خلوتی میره. کنار پرتگاه میشینه و برگهای زرد پاییزی که با آهنگ باد به رقص در اومدن اون رو محو خودشون میکنن. به پایین پرتگاه نگاه میکنه همه چیز از اون بالا ریز دیده میشن، درختها فقط به اندازه ی یه بوته به نظر میان، بوته های زرد رنگ که در بینشون یه خط باریک آبی دیده میشه. ایمران پیش خودش میگه: "حیف این دنیای قشنگ که بعضی ها با کارهاشون باعث میشن این زیبایی دیده نشه..." ناگهان دوباره صدای فریاد دختری اون رو از فکرش بیرون میاره:

_ داری چی کار میکنی؟ ولم کن...

ایمران با تأسف پیش خودش میگه: "بازم... امروز عجب روزیه!!!" به طرف صدا برمیگرده، ولی این دفعه چیز دیگه ای رو می بینه. سلمان به زور داره کاترینا رو به طرف دره هول میده. ایمران فریاد میزنه:

_ هی، داری چیکار میکنی؟!!

هردو به طرف ایمران برمیگردن و با تعجب نگاهش میکنن. سلمان میگه:

_ با ما بودی؟

ایمران: ببخشید فکر کردم مشکلی پیش اومده.

سلمان با صدای بلند می خنده. کاترینا با دست آروم به شونه ی سلمان میزنه با صدایی لرزان و با خنده میگه:

_ خیلی نامردی، نخند... (کاترینا دست به سینه وای میسته و با غضب به سلمان که داره میخنده نگاه میکنه ادامه میده)... بخند... بخند... اینقدر بخند تا....

کاترینا سرش رو به حالت تأسف تکون میده و رو به ایمران میکنه و میگه:

_ ممنون آقا، نگران نباشید این همیشه از این شوخی های بی مزه میکنه.

کاترینا دست سلمان رو میگیره و به سمت رستوران میکشه و میگه:

_ اینقدرنخند آقای بی مزه یه موقع دل درد میگیری، از گرسنگی مُردم تو نمی خوای چیزی بخوری؟

نمایی از بالا از پرتگاه نشون داده میشه که ایمران هنوز نشسته و به پرتگاه نگاه میکنه و کاترینا هم دست سلمان رو گرفته و کشان کشان از صحنه خارج میشن.

خارجی – رستوران – ظهر

سلمان و کاترینا روی یکی از تختهای جلوی ساختمان رستوران نشستن و در حال خوردن ناهار هستن. سلمان یه قاشق غذا میخوره و به کاترینا نگاه میکنه و قاه قاه میخنده. کاترینا با حالت جدی میگه:

_ چرا میخندی؟

سلمان بلندتر میخنده. کاترینا جدی تر میگه:

_ اصلا دیگه باهات حرف نمیزنم. (آهسته زیر لب ادامه میده) مسخره...

سلمان وسط حرفش میپره و میگه:

_ باشه بابا، قهر نکن. بهت میگم فقط نارحت نشو.

کاترینا به علامت مثبت سرش رو تکون میده.

سلمان: یادته یه سال پیش همین جا...

یک سال پیش - پرتگاه – صبح

سلمان با تعدادی از همکارهاش در حال صحبته، که کاترینا میاد جلو و با ناراحتی میگه:

_ ببخشید می تونم یه زحمتی بهتون بدم.

سلمان میگه:

_ خب... اگه بتونم هر کاری از دستم بر بیاد میکنم.

کاترینا با دست بالای درخت کنار دره رو نشون میده و میگه:

_ کیفم... میتونی از اون بالا برام بیاریش.

سلمان با تعجب به کیفی که لای شاخه های درخت گیر کرده نگاه میکنه و با لبخندی بر لب می پرسه:

_ کیفت اونجا چی کار میکنه؟

_ دوستام این کار رو کردن. خودم خیلی تلاش کردم ولی نتونستم. میدونی... این کار یه مَرده.

سلمان بادی به غب غب میده و با غرور میگه:

_ نگران نباش، من میتونم برات بیارمش.

سلمان از درخت بالا میره و در حالی که کیف رو بر میداره میگه:

_ تو کیفت چی داری دختر؟ چرا اینقدر سنگینه؟!

کاترینا در حالی که دستش رو جلوی صورتش گرفته سرش رو پایین میندازه. وقتی سلمان میخواد بیاد پایین دوستهای کاترینا به طرف درخت حمله میکنن و هی اون رو تکون میدن. و سلمان هم از شاخه ای که طرف پرتگاهه آویزون میشه. سلمان درحالی که محکم کیف رو چسبیده و چشمهاش رو بسته با صدای لرزان داد میزنه:

_ وااااااااااااااااای خدا کمک.

با این حرف سلمان همه ی دخترها قاه قاه میزنن زیر خنده. سلمان با صدای خنده ی دخترها چشمهاش رو باز میکنه و به اونها نگاه میکنه، کاترینا از شدت خنده دلش رو گرفته و به سلمان اشاره میکنه. سلمان به زیر پاش نگاه میکنه و میبینه که فقط چند سانتیمتر با زمین فاصله داره. میاد پایین و با جدیت به طرف کاترینا که هنوز میخنده میره. کاترینا خشکش میزنه و با تعجب به سلمان خیره میشه. سلمان با همون جدیت میگه:

_ بفرمایید کیفتون. امیدوارم وسایلتون چیزیش نشده باشه.

کیف رو به دست کاترینا میده و برمیگرده بره. کاترینا هم که تا این لحظه خودش رو به زور نگه داشته بود یهو خنده ی بلندی سر میده. سلمان بر میگرده و با تعجب نگاهش میکنه و با طعنه میگه:

_ من کسی رو نمیبینم که از درخت آویزون باشه.

کاترینا در کیف رو باز میکنه و سنگ بزرگی رو از توش در میاره و به سلمان نشون میده. سلمان که تا این لحظه جدی بود میخنده و با آهنگ میگه:

_ ربا مره موجکو بچانا (خدای من ، من و نجات بده)... های رام گوریو کا هه زمانا (اه خدایا زمانه ی خانمهاست)

و دنبال کاترینا میدوئه...

صدای سلمان روی تصویری که سلمان دنبال کاترینا میدوئه:

_ یادته، از صبح تا شب تا من رو میدیدی میخندیدی و به دوستات میگفتی "وای خدا کمک."

ویدئوی تبلیغ سلمان خان و کاترینا کایف

خارجی - جاده - ظهر

2008-12-15T14:15:00.011+03:30

نمایی از یک رستوران کنار جاده. اتوبوسی می ایسته و راننده فریاد میزنه:

_ هر کسی کاری داره پیاده بشه اینجا نیم ساعت وای میستیم.

نمایی ازتوالت رستوران. در توالت باز میشه، ایمران بیرون میاد و با بی میلی در رو با انگشت اشاره اش میبنده.

ایمران: اَه... اینجا چقدر کثیفه.

ایمران حرکت سریعی رو در پشتش احساس می کنه. وقتی برمیگرده چیزی نمی بینه. اینطرف و اونطرف رو نگاهی میکنه، بازم چیزی نمی بینه ولی وقتی میخواد برگرده یهو از پشت دیوار پای دختری رو میبینه. به خودش میگه:

_ عجب آدمایی پیدا میشن، بهتره هر چی زودتر از اینجا برم.

برمیگرده تا میاد قدمی از قدم برداره صدای خفیفی رو میشنوه، محل نمیذاره ولی صدا بلندتر میشه و میشنوه که دختری میگه:

_ ولم کن...کُمـــ....

بازم محل نمیذاره ولی یهو یه چیزی از درونش بهش میگه "شاید کسی در خطر باشه" توی همین فکره که بره یا نره... صدای مردی رو میشنوه:

_ خفه شو...

دیگه طاقت نمیاره و میره جلو. پشت دیوار مردی رو میبینه که قصد اذیت کردن دختری رو داره. آهسته میره جلو و اون مرد رو از پشت میگیره، پرتش میکنه اونطرف، مرد پا به فرار میذاره. میره جلو دختره رو بلند کنه تا دستش رو میگیره دختره جیغ میزنه و ایمران عقب میره و میگه:

_ من باهات کاری ندارم. فقط... فقط میخواستم بدونم حالت خوبه؟

آمریتا که تا این لحظه موهاش جلوی صورتش بود موهاش رو میزنه کنار و اشکهاش رو پاک میکنه و با بغض میگه:

_ ببخشید فکر کردم اون... من خوبم، ممنون.

آمریتا بلند میشه و لباسهاش رو مرتب میکنه و در حالی که سرش رو پایین انداخته از کنار ایمران رد میشه. چند قدم جلو میره، به طرف ایمران برمیگرده به اون نگاه میکنه. ایمران میپرسه:

_ چیزی شده؟

_ نه... نه... فقط ...

_ چی شده؟

_ ازتون ممنونم، شما لطف بزرگی به من کردین... واقعا نمیدونم چطور ازتون تشکر کنم.

_ آه... من باید این کار رو میکردم.

آمریتا به طرف ساختمان رستوران میره.

ویدئوی تبلیغ ایمران خان و آمریتا رائو

معرفی شخصیتها:

2008-12-13T23:13:00.008+03:30

ایمران خان

آمریتا رائو

سلمان خان

کاترینا کایف

سهیل خان

آیشا تاکیا

آفتاب شیوداسانی

جنلیا دی.سوزا

عامر خان

آسین